Van Kabul naar Harskamp

Feda (34) is dit najaar met zijn gezin geëvacueerd van Afghanistan naar Harskamp. Lees hieronder zijn verhaal en dagboekfragmenten.

Hoe was de situatie in Afghanistan voordat de Taliban aan de macht kwam?

‘We waren veilig en leefden in vrede. We woonden in het noorden van het land in een groot huis, met zes kamers. Mijn ouders en broers woonden bij ons, we werkten hard en hadden het goed.’

Toen kwam de Taliban… Hoe veranderde jullie situatie?

‘We hadden geen vrijheid meer. Winkels werden gesloten, banken gingen dicht. Onze kinderen mochten niet meer naar school. We mochten alleen nog traditionele kleding dragen en moesten onze baard laten staan. Het was mijn werk om personeel te werven voor overheidsfuncties. Ik mocht niet meer werken en kreeg niet meer betaald. Ik wist dat ik gevaar liep, omdat ik voor de internationale gemeenschap had gewerkt. Op een dag stond de Taliban bij mijn collega voor de deur. Toen hij in de deuropening verscheen, riepen ze dat hij een spion was en schoten hem door het hoofd.’

Hoe is het leven in Harskamp?

‘We leven met een ander gezin in een kamer. We hebben geen privacy, maar we leven in vrede en zijn veilig. Toen we hier aankwamen, midden in de nacht, stonden er mensen bij het hek om ons welkom te heten. Later ontmoetten we een Nederlands stel. Ze zijn onze beste vrienden geworden. We missen onze familie, dat is onze grootste pijn. Maar als we met hen praten, voelen we ons minder alleen.’

Uit het dagboek van Feda

Kabul, 20 augustus

Ik krijg telefoontjes van een onbekende die om mijn adres vraagt. Ik weet, dit zijn de Taliban. Ze zitten achter me aan. Ik mail direct de Nederlandse ambassade. Help me!

Kabul, 21 augustus, 01.00 uur

De ambassade mailt: kom direct hierheen. Ik maak m’n kinderen wakker en we rijden in een taxi naar het vliegveld. We stuiten op een checkpoint van de Taliban.
Ik moet terug, zeggen ze. Ik kijk ze aan en zie niets menselijks. Alsof ze gehersenspoeld zijn. Een van hen slaat me met een stok. We springen uit de taxi en rennen
weg. Ineens beginnen ze op ons te schieten. Er ontploft een granaat vlak naast ons. We zijn heel bang, onze kinderen beginnen te huilen. We rennen terug naar de taxi en rijden snel naar huis.

Kabul, 21 augustus, 20.00 uur

Ik krijg mail van het evacuatieteam. We moeten direct vertrekken. Via een grote omweg rijden we naar het vliegveld. We komen bij een kanaal, waar veel mensen
staan, ook Nederlandse soldaten. We schreeuwen naar hen: ‘Holland, Holland!’ en zwaaien met oranje lappen. Dat is het teken dat we hebben afgesproken. De soldaten vragen onze naam, gelukkig staan we op de lijst. We voelen de spanning, aan de overkant zijn we veilig. Ik spring in het water, pak mijn kinderen, geef ze aan een soldaat. Daarna haal ik mijn tas en mijn vrouw. We huilen van opluchting, er valt een last van onze schouders.

Kabul, 22 augustus 15.00 uur

Het vliegtuig is er, een militair vrachtvliegtuig. We zitten opeengepakt in de laadruimte. Gehurkt. We landen in Islamabad.

Islamabad, 23 augustus

We brengen weer de nacht door op het vliegveld en slapen op de grond. Aan het eind van de middag vertrekt ons vliegtuig, een gewone commerciële vlucht. ’s Avonds laat landen we op Schiphol. Daar worden we verwelkomd door Nederlandse mensen. We krijgen te eten. We gaan in de bus en rijden direct naar de Harskamp.

Harskamp, 23 augustus

Alles is hier groen en plat. Verbazingwekkend. Maar het meest bijzonder is de vriendelijkheid van de mensen. Ze zien ons en groeten ons. Ze zien ons als mens. Hier is vrede en veiligheid.

Vrede voor Feda

‘Het mooiste dat je vluchtelingen kunt bieden, is vrede en vriendschap’, aldus Feda. Deze Afghaanse tolk was zijn leven niet meer zeker en vluchtte met zijn gezin naar Nederland.  Elke dag geniet hij van de vriendelijkheid van de Nederlanders. ‘Ze groeten mij en steken hun hand op!’ Voor hem betekent die groet dat ze hem zien als mens, als gelijke.  Dat is ook de overtuiging van Gave. We willen vluchtelingen zien en liefhebben. Hoe belangrijk dat is, mogen we niet onderschatten. Het maakt dat de vluchteling weer vrede gaat ervaren. De vrede van Christus, die zoveel van ons hield dat Hij mens werd zoals wij.

Wil je ook vluchtelingen ondersteunen? Dat kan met jouw gebed voor vrede in de harten van vluchtelingen. Dat kan ook met een donatie aan ons werk. Een vluchteling heeft het nodig dat er iemand voor hem is. Iemand die gedreven door Gods liefde luistert, bidt en helpt. We doen dit zelf en helpen lokale vrijwilligers.
We zijn er voor hen als het moeilijk wordt. Dit werk is enorm belangrijk: de azc’s zijn overvol.

Steun je ons, zodat Feda en andere vluchtelingen de vrede van Kerst kunnen vinden?

Artboard facebook google+ instagram linkedin maps pinterest twitter vimeo youtube world