Bijzondere vriendschap

Samen voetbal kijken, spelen op de Playstation en bij elkaar eten: een vriendschap als elke andere. Toch is de ontmoeting van Job (24 jaar) en Hossein (26 jaar) allesbehalve vanzelfsprekend. Hossein vluchtte uit Afghanistan. Moedeloos van alle tegenslag, kwam hij zijn kamer in het azc nauwelijks uit. De Nederlandse Job vond vluchtelingen profiteurs en moest niets van ze weten.

“Ik zie het als Gods leiding dat wij zulke goede vrienden zijn geworden,” vertelt Job. Hij ontmoette Hossein op een jongerenkamp van Gave. “Eerder zou ik daar nooit naartoe zijn gegaan. Ik dacht niet zo positief over vluchtelingen. Ik vond dat die hier niet thuishoorden en overwoog om PVV te stemmen.” Daar had Job stevige discussies over met zijn vrouw. Hij besloot daarom één keer naar een azc te gaan. “Dan zou ik niet iemand zijn die zomaar wat roept, zonder ooit een vluchteling te spreken. Ik vond het heel spannend, was zelfs een beetje bang.” Eenmaal in het azc kwam hij Hosseins jongere broertje tegen. “Hij probeerde een ziek vogeltje te redden dat op straat lag, zo raakten we aan de praat. Ik ben een mensenmens maar had nooit echt nagedacht over vluchtelingen als mensen, ik zag ze alleen als profiteurs. Na dat bezoek veranderde mijn houding.”

Job: ‘Ik vond dat vluchtelingen hier niet thuishoorden’

“Dat wij elkaar ontmoet hebben is best bijzonder,” beaamt Hossein. “Ik wilde helemaal niet naar het jongerenkamp. Eigenlijk ging ik nooit echt weg. Ik zat daar maar op mijn kamer in het azc te piekeren over hoe het verder moest.” Inmiddels had Job goed contact met Hosseins broertje en ging hij mee op een jongerenkamp. Hossein: “Job drong erop aan dat ik ook kwam. Op het allerlaatste moment meldde ik me aan. En dat was een keerpunt in mijn leven.”

Nieuwe inzichten

Na het jongerenkamp hielden Job en Hossein contact. Hossein: “Job had destijds net zijn zus verloren, toch was hij rustig. Ik snapte dat niet: hoe kun je rustig zijn als er zoiets ergs gebeurt?! Toen ik hem ernaar vroeg, zei hij: ‘Mijn zusje is nu op een betere plek.’ Ik was diep onder de indruk van dat antwoord. Door zijn geloof had hij hoop en dat was ik zelf allang verloren.”
Job was zich helemaal niet bewust van het effect van zijn antwoord. “De dood van mijn zusje had een enorme impact op mijn leven. Ik kon niet ophouden erover te praten.” Juist dat bracht hen dichter bij elkaar. “In Nederland lijkt het misschien alsof het leven voor iedereen fantastisch is, maar dat was in mijn geval helemaal niet zo. Ik zat met dezelfde pijn als Hossein, allebei moesten we afscheid nemen van geliefden.”

Op zijn beurt heeft Job ook van Hossein geleerd. “Vooral van zijn zorgzaamheid. Hij heeft bijna niets, maar wat hij heeft, geeft hij weg. Hij staat erop om te betalen als we een dagje uit gaan en denkt altijd aan anderen. Als ik bijvoorbeeld te hard rijd, zegt hij: ‘Rustig aan, je hebt ook nog een vrouw voor wie je moet zorgen.’ Daar leer ik van. Zoiets zou alleen een broer of vader tegen je zeggen.”

Broers in het geloof

“Job is als een broer voor mij,” legt Hossein uit. “Als ik hem een week niet zie, heb ik het gevoel dat er iets mist. Door hem en door het jongerenkamp veranderde er zoveel in mijn leven. Ik ben een nieuw mens geworden: ik kan weer lachen.” De grootste verandering voor Hossein is dat hij Jezus leerde kennen. “Na het jongerenkamp begon ik te twijfelen. Ik was moslim, maar de liefde die ik bij christenen zag, sprak me aan. Toen ik van een dominee een bijbel kreeg, kon ik niet meer stoppen met lezen. In december 2019 ben ik gedoopt.”

Hossein: ‘Ik ben een nieuw mens ben geworden: ik kan weer lachen’

Of ze over tien jaar nog vrienden zijn? “Ja, ik hoop dat Hossein dan een verblijfsstatus heeft,” zegt Job, “het is weleens tijd dat iemand voor hém gaat zorgen. Het geeft me rust dat hij Jezus kent. Ik kan hem niet alles geven, maar God is er altijd.” Ook Hossein weet zeker dat ze vrienden blijven. “Mijn wens is dat Job over tien jaar nog steeds heel gelukkig is met zijn vrouw. Als hij kinderen heeft, kom ik met ze spelen en gek doen. Job zou een goede vader zijn. Ik vind eigenlijk dat hij dominee moet worden. Doordat hij mij over Jezus vertelde, heb ik de belangrijkste ‘status’ die een vluchteling kan krijgen.”

 

Dit artikel verscheen in het gratis Gave Magazine, dat uitkwam omdat Gave 25 jaar bestaat. Wil je nog meer hoopvolle verhalen van vluchtelingen lezen?

Vraag het gratis magazine aan

 

Tekst: Aafke Lamberink
Beeld: Jaco Klamer

Artboard facebook google+ instagram linkedin maps pinterest twitter vimeo youtube world