Vluchtelingen in de kerk

Twee Eritrese vrouwen lopen naar het kerkpleintje in Meppel waar meerdere mensen uit verschillende kerken samen koffiedrinken. Ook een Marokkaanse vrouw schuift aan en brengt koekjes mee. 

“Ik vind het fijn om hier samen met anderen te zijn en het is hier heel gezellig”, vertelt Rahwa even later in een zaaltje in de kerk. “Zonder dit contact is het saai en leer ik de taal niet.” Zij en Helen komen uit Eritrea en hebben een verblijfsstatus. Ze werken samen in de schoonmaak. Standaard komen ze op donderdag in hun pauze naar de kerk voor de ontmoetingen. 

“Ik had eerst niet veel contact met Nederlanders, maar nu wel”, zegt Helen die al twaalf jaar in Nederland woont. Via deze groep hoorde zij van het Moeder-en-Kindweekend van Gave en ging afgelopen zomer voor het eerst mee. “Ik was het contact met God kwijt en voelde me gedesoriënteerd. Maar in het weekend is mijn hart geraakt. God is alles en helpt me in mijn problemen. Ik ben nu echt blij.” Haar lach zet haar woorden kracht bij. “En jij moet volgend jaar ook meegaan”, spoort ze Rahwa aan. 

God opent deuren 

De Marokkaanse Norah werd christen in Spanje en woont inmiddels acht jaar in Nederland. Toen ze naar Meppel verhuisde ging ze onmiddellijk naar een kerk in haar buurt. Zij en haar zoontje werden er met open armen ontvangen en de kerkleden hielpen hen met het vinden van een huis. “Het is net of God hier alle deuren voor mij opent.” 

“Als ik hier in de kerk ben, voel ik me alsof ik bevrijd ben uit de gevangenis.”

Even later arriveren twee Afrikaanse mannen van de asielboot in de kerk. Ze krijgen een kop verse muntthee met honing aangeboden. “Ik voel me soms eenzaam op de boot; het is er erg saai”, vertelt Henry uit Nigeria. “We kunnen niet zelf koken en moeten eten wat er ons wordt voorgeschoteld. Bovendien is tachtig procent daar afkomstig uit Syrië en spreekt Arabisch. Als ik hier in de kerk ben, voel ik me alsof ik bevrijd ben uit de gevangenis.” Henry werkte in de constructiebouw in Oekraïne, maar door de oorlog moest hij dat land verlaten en kon niet terug naar zijn thuisland. Hij belandde in de asielopvang in Nederland. “Maar ik weet niet hoelang ik hier nog kan blijven.” 

Slecht imago vluchtelingen 

Fred verliet Oeganda acht maanden geleden en moest zijn vrouw en vier kinderen achterlaten. “Hier bij de kerk voelen we ons thuis, alsof we familie hebben. Anders zou ik alleen maar in mijn bed blijven liggen. Ik wil graag werken, maar de mensen zijn bang voor ons. Bij de uitzendbureaus hebben asielzoekers een slecht imago. Ze denken dat we allemaal dieven zijn”, klinkt het bedrukt. Toch heeft hij deze ochtend goed nieuws: hij mag maandag beginnen bij een productiebedrijf in Hoogeveen. Dankzij iemand van de kerk die contact heeft met een bedrijf dat zich inspant om vluchtelingen aan werk te helpen. 

“Hier bij de kerk voelen we ons thuis, alsof we familie hebben.”

Samen hielpen Fred en Henry al bij de verbouwing van het kerkgebouw waar ze ook naar de zondagse samenkomsten gaan. Die diensten zijn overigens heel anders dan in hun eigen thuisland, vinden ze. “Als wij zingen, gaan we staan en dansen mee. Ik vind het bijzonder dat de christenen hier zittend kunnen zingen”, zegt Henry. “Maar ik leer hier dat je God ook in stilte kunt aanbidden.” 

People of Joy 

Sinds twee jaar slaan de kerken in Meppel de handen ineen om (ex-)vluchtelingen te bereiken. Ze organiseren vrouwenochtenden, workshops en interculturele maaltijden. Sinds begin dit jaar zijn ze gestart met het People of Joy-concept van Gave, waarmee ze het interkerkelijke werk meer herkenning kunnen geven.

Tekst: Anna Klappe | Beeld: Veldman Creatives

Gepubliceerd in Weergave 3, november 2025