‘Ik blijf bidden voor vrede in Eritrea’

Steeds meer EritreeŽrs vluchten naar Nederland. Ook Nigisti en haar gezin: ‘Hier is het rustig en kan ik gewoon God aanbidden.’

Samen met haar man Begesom en zoontje (4) en dochter (1) woont Nigisti in een flatje in Overijssel. Ze was eerder als vluchteling in LibiŽ en Soedan en waagde uiteindelijk de oversteek naar Europa. Hoewel Nigisti haar land mist, is ze blij om in Nederland te zijn. ‘Hier is mijn gezin eindelijk veilig.’

Vervolgd

Eritrea wordt ook wel ‘het Noord-Korea van Afrika’ genoemd. Hoewel het verboden is om het land te verlaten, is de vluchtelingenstroom enorm. EritreeŽrs vormen na de SyriŽrs de grootste groep vluchtelingen in Nederland. ‘Toch begrijpen Nederlanders vaak niet waar we vandaan komen,’ zegt Nigisti. ‘Er wordt bijvoorbeeld gedacht dat het er veilig is voor christenen, maar dat is niet zo. Er zijn maar een paar christelijke stromingen die de regering goed vindt, christelijke minderheden
worden vervolgd. De traditionele orthodoxe kerk in Eritrea vereerd bijvoorbeeld ook Maria en Petrus, wij zijn baptisten en willen alleen maar Jezus volgen.’ 

De armoede in Eritrea is groot en de mensenrechten worden grof geschonden. ‘Vooral het militaire regime is een probleem,’ legt haar man uit. ‘Iedereen moet in militaire dienst. Vanaf jonge leeftijd en vaak voor lange tijd.’ Hij vertelt dat Eritrea leegloopt. Veel jongeren nemen het risico om doodgeschoten te worden bij de grens. Ze vluchten het land uit in de hoop op
een betere toekomst.

Gebed

Nigisti en haar man zijn pastors voor een groep vluchtelingen van de internationale kerk in Kampen. Ze houden in de bibliotheek van het kerkgebouw aparte diensten in het Tigrinya. Nigisti: ‘Veel EritreŽrs spreken nog niet goed Nederlands of Engels.’ Via de kerk hebben zij en haar man ook contact met Nederlanders. ‘Dat is belangrijk voor ons,’ vertelt Nigisti, ‘om de taal te leren en om samen te kunnen bidden. Alles in Nederland is anders en dan is het fijn als je Nederlanders kent.’ Nigisti blijft hopen dat de situatie in Eritrea verandert: ‘Ik bid na elf jaar nog steeds elke dag voor mijn land en dat blijf ik doen tot er vrede is.’

Tekst: Aafke Lamberink
Foto: Alida Stuut

Uit: Weergave, december 2015