‘Ze geven veel op om liefde te geven’

De Ethiopische Helen heeft zo’n sterke band met de heer en mevrouw Jansen uit Amersfoort, dat zij zelfs uit hun huis is getrouwd. ‘Wij houden enorm veel van hen’, vertelt zij met haar man Gutu. ‘Ik moest mijn familie achterlaten, maar ik geloof sterk, dat God deze mensen op mijn weg heeft geplaatst.’ 

De familie Jansen is zelf bescheiden over hun aandeel in Helens leven. Wel laten ze blijken, dat ze elkaars vriendschap heel bijzonder vinden. ‘Helen en haar vijftienjarige dochter waren twee vluchtelingen op het azc, waarmee wij intensief contact hadden. De moeder viel ons meteen op door haar stukgelezen bijbeltje.’ Nadat Helen – die in EthiopiŽ weduwe werd - een woning kreeg in Amersfoort ontmoette ze haar huidige man, met wie ze in 2011 trouwde. Jansen: ‘Zij had hier geen ouders, dus vroeg ze of ze vanuit ons huis mocht trouwen. Ze waarschuwde ons, dat het een blijde bruiloft zou worden, dus met- geheel in Afrikaanse stijl - veel zingen, klappen en dansen. We zeiden: ‘ga je gang maar…’.’ 

Trouwdag 

Helen denkt met plezier terug aan haar trouwdag en voelt zich vereerd, dat de familie Jansen haar huis open stelde en daarmee de rol van haar eigen ouders op zich nam. Die mist ze juist enorm op zo’n dag, waarop de liefde centraal staat. ‘Helemaal bijzonder is het, omdat hun kerkelijke traditie in de Gereformeerde Gemeente zo anders is als die van onze evangelische Afrikaanse kerken’, vertelt ze. ‘Eigenlijk zijn het twee uitersten. Toch voelen we ons als christenen verbonden met elkaar.’ Na haar huwelijk ging Helen met haar man Gutu mee naar Bethel International Church of All Nations in Amersfoort, waar hij voorganger is. Toch blijven ze contact houden met de familie Jansen, waaraan ze veel heeft te danken.

Omzwervingen 

Helen had er al lange en zware omzwervingen opzitten, toen ze in Nederland aankwam en haar nieuwe liefde ontmoette. Ze vluchtte van EthiopiŽ naar Kenia, waar ze zes jaar verbleef in een vluchtelingenkamp. Het besluit om haar land te verlaten was snel
gemaakt, maar afscheid nemen van je familie, is moeilijk. Helen: ‘Als ik terugkijk, was het toch een goede beslissing. Er volgde een tijd vol ontberingen. We sliepen in een tentenkamp vol slangen en schorpioenen en er heerste vaak malaria. Vaak dacht ik: ‘hier komt geen einde aan, mijn leven is nog niets veranderd’. Toch mocht Helen uiteindelijk als vluchteling op uitnodiging naar Nederland reizen, waar ze in azc Amersfoort terecht kwam. Daar leerde ze de familie Jansen kennen en was blij verrast met hun hulp. ‘Het was een donkere en koude periode. Familie Jansen heeft ons Amersfoort leren kennen en zelfs een huis voor ons gezocht. Daarna hielpen ze met de aanschaf van meubelen, de verhuizing en de bruiloft.’

Liefde 

Helen vertelt dat ze nog steeds veel bidt voor het echtpaar Jansen. Ze kan zich nog steeds verbazen over hun trouwe inzet. ‘Ze geven veel op om ons liefde te kunnen geven. Hoe kan het, dat ze God zo gehoorzaam zijn? Ze zouden ook lekker niets kunnen doen en van het leven genieten, maar ze kiezen er voor om ons te helpen.’ 

Jeroen Kanis 

(uit: Weergave maart 2015)  


Lees meer uit deze Weergave:

Ontvang Weergave

 Meld u aan om (drie keer per jaar) de Weergave te ontvangen.