“Eten, wachten, stempelen en slapen”


In huize Sarkisian is er geen reden om gezellig met het gezin kerst te vieren, zoals het dat in ArmeniŽ gewend was. Contact met hun thuisland is er ook niet tijdens de feestdagen: “We zijn daar helemaal niet mee bezig. Onze dagen staan in het teken van de stempelverplichting en onze asielprocedure, waardoor we maar niet blij kunnen zijn.”


De familie Sarikisian bestaat uit vader Hovcep, moeder Sepanian, zoon Narek (11), dochter Areknaz (10) en het tien maanden oude meisje Nvard. Het gezin kwam in 2008 in Nederland aan in opvanglocatie Ter Apel en verhuisde van daar naar azc’s in Den Helder, Middelburg en Katwijk als huidige woonplaats. “We beginnen jullie taal wat te leren en onze kinderen spreken inmiddels beter Nederlands dan Armeens. Toch hebben we acht keer een negatieve beslissing van de IND gekregen, waardoor het onzeker is of we in Nederland mogen blijven. Onze kinderen willen echter nooit meer terug. Daarvoor is teveel gebeurd in ArmeniŽ en zijn ze hier te goed ingeburgerd.”

Verplichting

Ondanks dat het gezin zich beter met de Nederlandse taal weet te redden, worden ze beperkt in hun bewegingsvrijheid. “We kunnen vrijwel nooit iets leuks doen, omdat we iedere dag om 12.45 uur moeten stempelen. Vanwege dat tijdstip – midden op de dag – kun je nooit eens ergens naar toe, omdat we altijd rekening moeten houden met onze verplichting. Vergeet je het een keer, dan krijg je een boete en bij drie keer niet stempelen moet je naar Ter Apel. Ons leven is daardoor erg saai geworden en in onze kamer draait het alleen nog maar om eten-wachten- stempelen-slapen; dag in dag uit. Psychisch is dat heel zwaar.”

Baby

Hun eentonige leven op de gezinslocatie doet de familie geen goed. Vader en moeder maken zich ook zorgen om hun zoontje Narek. “Hij wordt ’s nachts vaak wakker met nachtmerries”, zegt zijn bezorgde moeder. “Hij heeft gezien hoe zijn broertje – toen nog een baby – in ArmeniŽ uit mijn handen werd gerukt, op straat viel en aan zijn verwondingen overleed. Dat heeft een enorme indruk op hem gemaakt. Hij huilt veel. Heel vaak moet ik hem smeken om naar buiten te gaan en met kinderen te spelen. Wij vinden het als ouders erg moeilijk om je kind zo verdrietig en eenzaam te zien opgroeien. Ook op school heeft hij daardoor problemen. Het liefst is hij de hele dag thuis; om ons te beschermen tegen de politie, zoals hij dat noemt.”

Lichtpuntje

Als het gesprek op het geloof uitkomt, ontspannen de gezichten van de ouders zich. Het lijkt het enige lichtpuntje in hun leven. “ArmeniŽ heeft een heel oude kerk uit 301 na Christus”, vertelt Hovcep trots. “Wij zijn ook christen; dat geeft ons de hoop, die we nodig hebben. We bidden veel met onze kinderen en lezen samen uit de Bijbel. God geeft ons rust door Zijn Zoon Jezus Christus en helpt ons onze problemen te vergeten. Ook bezoeken we kerken in de buurt en onze kinderen gaan veel naar de kinderclub in de kapel iets verderop.” Dan haalt Hovcep met een glimlach een koffiefilter uit zijn jaszak met daarop het adres geschreven van een Katwijkse kerk. Grote kans dat hij daar eens een dienst gaat bijwonen, “want”,zo zegt hij, “de zondag is de mooiste dag van de week, zonder stempelverplichtingen. Dan kunnen we nog een beetje genieten van onze vrijheid.”

Tekst: Jeroen Kanis
Weergave, december 2012