Bruggen bouwen

“Gewoon samen zijn; kletsen, eten… Dat is waar ik het meest van geniet.” Evelien van Dolder (37) bezoekt regelmatig vluchtelingen in de omgeving van haar woonplaats Alblasserdam. Ze werkt met vrouwen uit de Somalische gemeenschap en brengt nieuwe vrijwilligers in contact met vluchtelingen in de wijk.

“Laatst liep ik de supermarkt uit en vloog iemand me om de hals. Het was een jonge vluchtelinge waar ik twee keer was geweest. Ze sprak geen Nederlands of Engels en durfde eigenlijk niet zo goed naar buiten. Ze was zo ontzettend blij dat ze eindelijk iemand zag die ze kende en kon groeten.
Je kunt je nauwelijks voorstellen wat voor impact het heeft als je geÔsoleerd leeft en dat je je niet kunt uitdrukken in taal. Dan kom je als vluchteling in een negatieve spiraal terecht. Het lukt je niet om de brug over te komen naar de samenleving. Dat is echt ziekmakend: het wordt steeds moeilijker om hier te kunnen leven.

Liefde
Voor God is iedereen heel veel waard. Elk mens heeft het nodig om gezien en geliefd te worden. God heeft mij echt liefde in mijn hart gegeven voor vluchtelingen. Daarom ervaar ik het werk dat ik doe als een roeping. Ik wil er juist zijn voor mensen die het moeilijk hebben. God geeft zijn genade niet om voor mijzelf te houden. Juist als je uit mag delen van wat Hij je aan zegeningen geeft, vermenigvuldigt Hij dat weer. Dat ervaar ik heel speciaal in het contact met vluchtelingen. Ik kreeg laatst van een Somalische vluchteling een reactie die me erg raakte: ‘je bent nu familie van ons geworden’. Het is zo mooi om te ontdekken dat door het opbouwen van een contact er uiteindelijk zo’n vertrouwen groeit!

Echt zijn
Als vrouwenwerker bezoek ik verschillende vluchtelinggezinnen. Ik ga dan bijvoorbeeld samen met de kinderen naar de speeltuin of neem een vrouw mee naar naailes. Voor
dit werk heb je niet genoeg aan een gebruiksaanwijzing. Elk gezin is weer anders en heeft weer andere vragen. Het gaat om het contact. Nieuwe vrijwilligers geef ik mee: wees ‘echt’, dat proeven mensen. De rest komt dan ook wel. Natuurlijk zijn er ook wel eens vragen en lastige dingen. Maar ik ervaar dat God wijsheid geeft. Als je contact hebt opgebouwd, ontstaat er vertrouwen. Vluchtelingen stellen zich open en durven vragen
te stellen. Op die manier kun je hen als vrijwilliger helpen om zich staande te houden in de Nederlandse samenleving. Vaak zitten mensen gevangen in hun huis. Een alleenstaande moeder vertelde mij dat ze alleen uit huis ging om haar kinderen naar school te brengen. Ze voelde zich ontzettend eenzaam: ze sprak de taal niet, wist de weg niet. Doordat ze nu naailes volgt, bloeit ze op. Ze heeft overdag iets te doen, ze gaat eruit, komt in contact en daarnaast leert ze –heel praktisch – hoe ze haar kleding kan repareren.

Over de brug
Contact met Nederlanders is zo belangrijk als je als vreemde in dit land komt. Als er goed contact opgebouwd kan worden, profiteert iedereen ervan. Wij als Nederlanders moeten ook de brug over komen en ons niet laten weerhouden door angst of vragen als ‘hoe doe ik dat dan’. Het is belangrijk om mensen te erkennen en te respecteren. Juist ook in hun eigen cultuur, want die blijven ze altijd bij zich dragen. Verschillende culturen zijn zo mooi! Veroordeling werkt alleen maar averechts en wij kunnen juist ook van hen leren.

Met Dunya, ťťn van de vrouwen die ik bezoek heb ik een vriendschap opgebouwd. Ze is als een familielid voor mij. Altijd heeft ze thee klaar staan of kan ik met haar en de
kinderen mee-eten. Ik vind het mooi om te zien hoe in Dunya’s cultuur het veel vanzelfsprekender is dat je voor elkaar zorgt. In Nederland zie je dat veel minder. Dat is wel hoe wij geschapen zijn door God: we hebben elkaar nodig. Ik hoop dat we als Nederlanders dat overnemen en vluchtelingen opnemen in de samenleving, maar tegelijk hun eigenheid laten bewaren.”

Tekst: Aafke Lamberink

Uit: Weergave, september 2015