Najat (57): “Het houdt nooit op”

De vervolging van christenen in Irak is niet iets van de laatste maanden. Najat vluchtte twee jaar geleden al met haar dochter Rotana naar Nederland omdat het niet langer veilig was in Bagdad. Haar familieleden vluchtten niet naar het buitenland, maar naar Mosul in het noorden van Irak. In de hoop op een rustig leven.

Najat (57): “Mijn broer, zus en moeder zijn in Mosul ook niet meer veilig. Toen mijn familie hoorde dat IS eraan kwam, zijn ze daar vertrokken. Onderweg kwamen ze erachter dat ze medicijnen vergeten waren. Mijn zus is in Bagdad gewond geraakt door een bom. Ze is geopereerd aan haar arm en hoort bijna niets meer. De medicijnen zijn hard nodig, dus mijn broer besloot terug te gaan om ze op te halen.”
IS was inmiddels in het dorp toen Najat’s broer daar aankwam. Hij werd gepakt en kreeg net als de andere achterblijvers een keuze: zich bekeren tot de islam, een enorm geldbedrag betalen of vermoord worden. Najat: “Mijn broer heeft gezegd dat hij moslim werd, maar in zijn hart weet hij dat hij een christen is en blijft. Voor mij is het nieuws over mijn familie erg moeilijk. Af en toe horen we via kennissen hoe het met hen gaat. Ik val soms flauw van de angst en spanning. Mijn moeder en zus slapen elke keer bij iemand anders en zijn afhankelijk van de hulp die ze krijgen. Mijn broer is door IS uit het dorp gelaten. Alle huizen zijn verwoest, en alle dorpen rondom Mosul zijn platgebrand. Hij probeert nu naar mijn moeder en zus te gaan.”

Machteloos

Najat’s dochter Rotana, nog maar 13 jaar oud, mist haar familie en is bang voor wat er met hen kan gebeuren. “Ik ga hier nu naar school. Mijn klasgenoten horen het nieuws wel, maar begrijpen niet hoe het gaat in Irak, wat er daar gebeurt met christenen. Ze voelen niet wat ik voel. Ik ben machteloos. Het enige wat ik kan doen is bidden voor mijn familie. Ik bid dat ze daar weg kunnen, naar een veilig land. Mijn grootste wens is dat christenen een normaal leven kunnen leiden, zonder bang te hoeven zijn.”
Rotana’s moeder bidt ook: “Niet alleen voor mijn familie, maar voor iedereen daar. Het is verschrikkelijk wat er gebeurt, die mensen hebben helemaal niets meer. De vervolging van christenen houdt gewoon nooit meer op. Eerst moesten we weg uit Bagdad, nu is het noorden van Irak ook niet meer veilig. Er is altijd wel iets. Maar mijn vertrouwen op God wordt alleen maar sterker. Door deze moeilijke gebeurtenissen kom ik dichter bij Hem. Hij is onze enige troost.”

Aafke Lamberink