“Ik ben geen vluchteling meer”

Zmnako (25) uit Irak | 8 jaar in Nederland

“Ik voel me geen vluchteling meer. Ik ben een Nederlands staatsburger. Nederland is mijn thuis.” Zmnako (25) is bijna acht jaar in Nederland. Getrouwd met een Nederlandse vrouw, een prachtige dochter en een tweede kindje op komst. Nog steeds woont hij in het huis dat hij kreeg toegewezen toen hij als asielzoeker naar Nederland kwam; maar dat is dan ook het enige wat in die afgelopen jaren hetzelfde is gebleven…

Zeventien jaar was deze Koerd toen hij uit Noord-Irak naar Nederland kwam. Een zware vlucht achter de rug, maar met hoop op een nieuwe toekomst. Zmnako: “Het was typisch Nederlands weer toen ik hier aankwam. Ik vond het zo grijs en triest. ‘Waar ben ik terecht gekomen?,’ dacht ik.” Zmnako verblijft de eerste tijd in Nederland bij zijn broer en schoonzus, die eerder al naar Nederland vluchtten. “Dat maakte die eerste tijd in een nieuw land goed. Ik was bij familie, in een vertrouwde omgeving. Eťn keer per week ging ik terug naar het azc om me te melden.”

Nieuw
“Hoe ik Nederland rondloop is in al die jaren dat ik hier ben wel veranderd,” legt Zmnako uit. “Het moment dat je hier net bent kun je eigenlijk vergelijken met als je op vakantie gaat. Alles is dan nieuw. Je kijkt rond, neemt alles in je op. Dan zoek je eerst de weg naar je hotel. Vandaaruit ga je dingen doen. Als je dan teruggaat naar het hotel, voelt dat als bekend terrein. Na twee weken weet je al heel veel meer van je omgeving. Zo is het ook als je als vluchteling in Nederland komt. Je begint heel klein, maar leert steeds meer van de taal en de cultuur. Alleen de taal leren is niet genoeg, je moet Nederland leren begrijpen, de gewoontes en gebruiken leren.”
Nu, bijna acht jaar later, voelt Nederland als Zmnako’s thuisland. “Ik hou van dit land. Ik ken hier de weg. Het voelt hier vertrouwd, hier is mijn huis. Het is een geweldig land. Je hebt hier zoveel mogelijkheden om je talenten in te zetten. En je kunt hier je mening geven zonder dat je problemen krijgt. Nergens anders is het zo vrij als hier; in elk geval niet in het land waar ik vandaan kom. Ik ben dankbaar dat ik hier mag leven!”

Geliefd
In Nederland komt Zmnako in aanraking met het christelijk geloof. Groeien in het geloof en zich ontwikkelen in Nederland gingen voor hem hand in hand. “Het geloof is het allerbelangrijkste in mijn leven. Door mijn geloof in Christus word ik geestelijk gevoed. Dat maakt me rustig. Ik kan beter relativeren en gebeurtenissen in perspectief plaatsen. Alle mooie, maar ook moeilijke dingen kan ik bij God brengen. Dat geloof hielp me ook om steeds meer te integreren in Nederland. Het is voor mij de motor geweest om te blijven doorgaan. Ook als het lastig was en ik Koerdistan en mijn familie daar mistte.”
In dat proces is het contact met Nederlanders cruciaal geweest voor Zmnako. “Ik ging bijvoorbeeld mee met de jongerenkampen van stichting Gave. Dat was heel belangrijk voor mij. Ik leerde daar over de Bijbel en voelde me geliefd. Samen met anderen had ik het gezellig en ik kreeg op een leuke manier veel mee over de Nederlandse cultuur. Contact met Nederlanders is nodig om onderdeel van de maatschappij te kunnen worden. Kerken spelen daar in een grote rol. Door kerken kunnen asielzoekers zich wortelen in de Nederlandse samenleving!”

Teruggeven
“Ik heb Bestuurskunde gestudeerd,” vertelt Zmnako enthousiast. Hij voelt zich inmiddels zo onderdeel van de Nederlandse samenleving, dat hij zich ook een visie vormt over de manier van samenleven. “Op dit moment werk ik als tolk, maar uiteindelijk wil ik iets gaan doen in de publieke sector. Ik heb stage gelopen bij de gemeente Amsterdam en bij de Tweede Kamerfractie van de ChristenUnie. Het gaat me erom dat ik iets goed wil doen in dienst van de samenleving, zodat ik mijn geloof handen en voeten kan geven.”

Zmnako wil iets voor Nederland betekenen: “Ik ben onderdeel van de Nederlandse samenleving, daarom wil ik me daarvoor inzetten. Natuurlijk heb ik mijn land van herkomst ook lief. Dat is het land waar ik opgroeide en waar mijn familie nog steeds woont. Ik mis hen, maar mijn leven is nu hier: mijn vrouw, mijn dochter, mijn vrienden, mijn werk. Een Nederlands paspoort is voor mij meer dan alleen een papiertje. Ik ben Nederlands staatsburger. Ik wil graag iets betekenen, iets teruggeven. Dit is mijn thuis.”

Tekst: Aafke Lamberink
Foto’s: Alida Stuut

Uit: Weergave, september 2016