“Ik wil meedoen”

Bayka (42) uit MongoliŽ | vier jaar in Nederland

“Ooit wil ik een restaurant starten en typisch Mongoolse gerechten verkopen. Mijn man is er in elk geval dol op!” Bayka blijft dromen van een toekomst in Nederland, hoewel ze door een moeilijke periode gaat. Vier jaar gelden kwam ze vol verwachtingen hier naartoe. Haar dochter en familie liet ze in MongoliŽ achter. “Ik hoopte in Nederland een nieuw leven op te bouwen, maar dat is lastiger dan ik had gedacht…” 

De foto’s die Bayka laat zien, vertellen het verhaal van een totaal andere wereld. “MongoliŽ is een prachtig land,” licht Bayka toe. “Uitgestrekte natuur, heerlijk eten en warme familiebanden. Familie is heel belangrijk in MongoliŽ. We waren veel bij elkaar. Dan aten we samen en hadden het gezellig. In Nederland is dat heel anders. Hier maken veel mensen zelfs een afspraak als ze naar hun vader en moeder gaan. Dat is in MongoliŽ onvoorstelbaar,” lacht ze.

Contact
Bayka moest vluchten uit haar land en kwam terecht in het asielzoekerscentrum (azc) in Luttelgeest. Ze hoopte gelijk naar school te kunnen om Nederlands te leren en vervolgens een baan te vinden. “Ik kwam er al snel achter dat het niet zo werkt. Om te kunnen werken en leren heb je een verblijfsvergunning nodig en mijn asielprocedure duurde lang.”
Toch geeft Bayka niet op. Ze doet mee aan alle activiteiten die er georganiseerd worden en werkt hard aan haar Nederlands. “Vooral vanuit kerken worden activiteiten gedaan voor mensen die in het azc wonen. Voor mij en andere asielzoekers is dat heel belangrijk: om de taal te leren, maar ook om in contact te zijn met Nederlanders.”
“Wat dat betreft is er niet veel veranderd,” vertelt Bayka. “Ook nu vind ik het nog steeds belangrijk om iets te kunnen leren en om iets te doen, me nuttig te maken.” Regelmatig bezoekt ze nog het House of Joy*, hoewel ze niet meer in het azc verblijft. “Daar heb ik contact met andere vluchtelingen en Nederlanders. Ik volg daar ook taallessen en doe mee aan de activiteiten. Het is fijn om in contact te zijn en iets te kunnen doen.” 

Werk
Bezig zijn: dat wil Bayka graag: “Ik wil zo graag een baan! Ik heb alles geprobeerd, overal op gesolliciteerd. Een tijdje heb ik bollen gekopt voor een bedrijf dat Poolse werknemers inhuurt, maar dat is ook voorbij. Het is om moedeloos van te worden! Ik wil erbij horen, ik wil meedoen, onderdeel van de samenleving zijn... maar dat is lastig.” Bayka slikt, ze heeft het zichtbaar moeilijk.“Ik weet gewoon niet goed wat de toekomst gaat brengen. Ik ben heel gelukkig met mijn man, die ik hier in Nederland ontmoet heb. Ik wil niet klagen, maar het is gewoon heel lastig om in dit nieuwe land mijn plek te vinden. Ik leef dag voor dag. Gelukkig weet ik dat God er altijd is, daar haal ik mijn kracht uit.”

“Ik heb een vergunning in Nederland voor ‘verblijf bij partner’. Dat betekent dat ik hier mag zijn omdat ik een Nederlandse man heb,” legt Bayka uit. Deze verblijfsstatus brengt onzekerheid met zich mee. Bayka kan geen aanspraak maken op sociale voorzieningen en dat betekent dat haar man genoeg moet verdienen voor twee. Op een ongelukkig manier zit hij op dit moment zonder werk en dat betekent dat ze het krap hebben. “Gelukkig mogen we ook steun ervaren. Twee oudere tantes van mijn man, hebben zoveel voor ons gedaan. Ik heb veel liefde van hen ontvangen. Dat doet me goed!”

Toekomst
“Mijn man en ik zijn heel gelukkig samen,” glimlacht Bayka. “We houden van elkaar en kunnen samen zijn! We hebben elkaar op een heel bijzondere manier ontmoet, zomaar langs de kant van de weg. In MongoliŽ is dat een goed teken. We zijn inmiddels getrouwd. Natuurlijk mis ik mijn dochter heel erg, maar misschien kan ze in de toekomst hier een keer komen. Ik denk dat ze het klimaat in Nederland fijn vindt. Wist je dat het in MongoliŽ wel min veertig graden kan zijn? Ik blijf hard werken en hopen en bidden op betere tijden. Misschien krijg ik straks alsnog een definitieve verblijfstatus. Ik ga er mijn best voor doen. Het allerbelangrijkste voor mij is om de taal te leren en een baan te vinden. Wie weet komen mijn dromen toch nog uit!”

*House of Joy is een initiatief van stichting Gave: een plek voor ontmoeting tussen Nederlanders en asielzoekers, maar vooral ook een plek waar vluchtelingen zich even ‘thuis’ kunnen voelen

Tekst: Aafke Lamberink
Foto’s: Alida Stuut

Uit: Weergave, september 2016