Je bent er voor elkaar.


De beelden van de vluchtelingenstroom op tv lieten haar maar niet los. Maar toen Finny Kamstra een jaar geleden ineens een vrouw met hoofddoek in de buurtsupermarkt zag, wist ze het zeker: Ik wil vluchtelingenvrouwen dienen. “Ik hoorde een stem in mijn hart. ‘Wat doe jij hiermee?’ En ik vroeg aan God of Hij mij de weg wilde wijzen naar deze vrouwen.”

God verhoorde haar gebed. Korte tijd later kwam de vraag op haar af of ze haar creatieve gaven wilde inzetten voor de vrouwen uit het asielzoekerscentrum (azc) in Burgum. Sindsdien helpt ze iedere maand als vrijwilliger mee tijdens de vrouwenochtenden voor de bewoners van het azc. De ochtenden worden georganiseerd door werkgroep ‘Kerk en vluchtelingen’ in de baptistengemeente van Noordburgum, vlakbij het dorpje Twijzelerheide, waar Finny woont. 

Vertrouwen
Het is niet alleen helpen wat Finny doet. “Deze vrouwen hebben zoveel meegemaakt, maar ze hebben een rotsvast vertrouwen op God. Ik leer heel veel van hen.” Na koffie en bijkletsen gaan de vrouwen aan de slag met de Bijbel en met hun geloof. Tenslotte bidden ze met en voor elkaar. “God is aanwezig tijdens deze ochtenden. Het team vroeg mij of ik voortaan een creatieve activiteit wilde aanbieden. Dat vond ik best eng. Maar ik merk steeds weer dat ik het niet alleen hoef te doen. Af en toe komen er moslima’s mee voor de gezelligheid. Sommige raken dan nieuwsgierig naar het christelijk geloof.” 

Schouder aan schouder
Sommige momenten zal Finny zich haar leven lang blijven herinneren. “We hadden het ooit over geloofstwijfel. Een van de vrijwilligers vertelde dat ze best wel eens twijfelde aan God. Maar de vier vrouwen met wie ze in gesprek was, waren verbaasd. Ze twijfelden geen moment. Zo indrukwekkend. Ik krijg nog kippenvel als ik daaraan terugdenk.” Finny ervaart dit soort momenten als een bemoediging van God voor haar. Een knipoog uit de hemel. “Het is alsof God tegen me zegt: je bent er voor hen, maar Ik geef hen ook aan jou. Ik merk ook dat we elkaar als team inspireren en bemoedigen. We hebben een mooi team. Vrijwilligers en gemeenteleden zijn er voor de vluchtelingen, maar ook andersom. Samen leren we om gemeente te zijn. Schouder aan schouder.”

Vragen
Finny beseft goed dat een ochtend per maand niet meer is dan een druppel op een gloeiende plaat. “Maar het is al mooi dat ze even uit de sfeer van het centrum zijn en een luisterend oor vinden. Dat is heel belangrijk. We zijn altijd weer blij om elkaar te zien.” Al hebben de vrouwen geen spoor van geloofstwijfel, Finny zelf heeft wel haar vragen. “Deze vrouwen hebben zoveel meegemaakt. Ik vraag me wel eens af waarom het zo moet? Toch geloof ik dat God er een bedoeling mee heeft. Er komen hier moslims tot geloof. Als zij terug moeten naar hun land, nemen ze hun geloof mee. God heeft mij de opdracht gegeven om naast mensen te staan. Wie ben ik voor de ander? Dat is de belangrijkste vraag.” 

Jezus weerspiegelen
“Je hoeft niet vanaf een zeepkist het evangelie te verkondigen. In MattheŁs 25 staat dat je, alles wat je voor de ander doet, eigenlijk voor Jezus Christus doet. Het is als christen onze taak om er te zijn voor onze naaste. In woord en daad, maar te beginnen met de daad. Loop gewoon een eindje met iemand mee. Zo laat je Jezus zien in deze duistere wereld. Door jou wordt Gods liefde zichtbaar. De Heer heeft mij geaccepteerd zoals ik ben en zo mag ik mijn naaste ook accepteren zoals hij is.”

Tekst: Carola Breukelman
Foto’s: Alida Stuut

Uit: Weergave, december 2016