Leven en sterven voor de Heere

Zestien was hij, toen Said uit Iran naar Nederland vluchtte. Met zijn moeder en zijn vier jaar jongere broer Wahid. Hij deed zich voor als moslim, maar in het vrije Nederland bleef daar al snel weinig meer van over. De vrijheid van muziek, alcohol, drugs en seksualiteit deden Said in een ongecontroleerd vrijpostig leven belanden. Een leven waarin voor God geen plaats meer was en waarin 'lang-leve-de-vrijheid' centraal stond.
Saids moeder werd drie jaar geleden christen. Ze heeft heel veel gebeden voor haar beide zoons. De jongste had contact met christenen via het bezoekwerk en de jongerenavonden vanuit de plaatselijke kerken, maar het was zijn droom om in de slechte voetsporen van zijn broer Said te gaan. Totdat Said ziek werd. Vorig jaar zomer had hij zoveel buikklachten, dat hij nauwelijks meer kon eten. Een christelijke vriend van de familie vertelde hem dat de Heere Jezus zieken kan genezen. Hij vroeg Said om met hem te mogen bidden. Said stemde ermee in en kon vanaf dezelfde avond zonder pijn weer van alles eten. Hij was er zo van onder de indruk, dat hij de Bijbel is gaan lezen. Een paar weken lang, zeer intensief. En de Geest raakte zijn hart. Said werd christen.
Een paar weken na deze bijzondere keuze in zijn leven kwam het gevoel van 'ziek zijn' terug. Onderzoeken wezen uit dat Said lymfeklierkanker had. Een klap voor hemzelf, zijn broertje en
zijn moeder. Echter, Said leefde zo in de overtuiging dat God voor hem zorgde, dat zijn omgeving er verbaasd van stond. Ook zijn broer Wahid, die in deze tijd met een jongerenkamp van Gave meeging en tot geloof kwam.

Getuigenis

Een aantal maanden hebben de broers dooplessen gevolgd en op 5 december 2004 zijn ze ge-doopt. Wat een geweldig getuigenis klonk er uit de mond van deze zieke vriend, die God met Psalm 103 groot maakte. Helemaal kaal (van de chemokuren) stond hij voor in de kerk: ”Looft de Heere, mijn ziel, en vergeet geen van Zijn weldaden!” Het ging erg goed met hem, de chemokuren sloegen aan. Echter, rond de jaarwisseling begon Said opnieuw erg misselijk te worden en liep hij weken lang met hoofdpijn rond. Hij werd in het ziekenhuis opgenomen en weken van op-en-neer volgden, vooral nadat het ernstige bericht kwam dat hij vier hersentumoren had. Zowel lichamelijk als geestelijk waren er hoogte- en dieptepunten. Toch was zijn vertrouwen in de zorgende en ontfermende God en Vader bovennatuurlijk groot.
Na een maand kwam het bericht dat Said ontslagen zou worden uit het ziekenhuis, om thuis verder aan te sterken. Hij hoefde alleen voor de chemokuren nog naar het ziekenhuis. Op de dag van zijn ontslag is zijn vader uit Iran in Nederland aangekomen en werd er spontaan een feestavond georganiseerd. De volgende dag ging het echter weer de verkeerde kant op, raakte Said in een coma en 's avonds is hij op de arm van zijn achttienjarige broer Wahid overleden. Ongelooflijk, maar waar.

Christelijke begrafenis

Op verzoek van moeder en broer is er te midden van onder meer veertig moslimfamilieleden een christelijke begrafenis georganiseerd. We kijken terug op een bijzondere dienst met veel zang, gebed, Saids doopgetuigenis en een duidelijk Schriftwoord. Gelukkig was er vooraf door Saids islamitische vader toestemming gegeven voor een christelijke begrafenis. Hij vertelde dat Said de dag voor zijn doop naar Iran had gebeld om zijn vader van zijn bekering te vertellen. Uit respect voor de keuze van zijn zoon vond hij dat Said nu ook als christen begraven mocht worden.
Als we terugkijken op Saids leven dan danken we God, Die in Zijn grote liefde Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft voor een ieder die gelooft. Achttien jaar leefde Said als moslim, vier jaar als atheÔst en een half jaar als christen. Said leefde in het besef dat hij leefde voor de Heere”…en als ik sterf dan sterf ik voor de Heere.” We geloven dat Said naar Nederland moest komen - in Gods plan - om Jezus te leren kennen. Als Zaligmaker en Verzoener van zijn zonden. “Van zijn status heeft hij nauwelijks kunnen genieten. Maar hij heeft Jezus wel leren kennen. Eigenlijk ben ik jaloers op hem”, zegt zijn broer Wahid. ”God heeft hem uitgekozen om bij Hem te wonen."

(Weergave, juni 2005, Jurjen ten Brinke)