Geloofsvrijheid christenen onder druk in asielopvang
Lubna vlucht in 2024 uit Syrië en vraagt in Nederland asiel aan. Hier hoort ze het Evangelie en besluit Jezus Christus te volgen. Deze keuze heeft grote consequenties voor haar leven in de asielopvang.
“Ik deelde mijn woonruimte met een moslima uit Syrië. Aanvankelijk was ons contact goed, maar toen ik met iemand van de kerk belde over de kerstviering en dat ik me wilde laten dopen, werd zij kwaad en viel me fysiek aan. Gelukkig kon ik snel de kamer uitvluchten.”
Lubna vermoedt dat zij getriggerd werd door de grote onzekerheid onder Syriërs sinds de val van de regering-Assad en het besluit van de Nederlandse minister van Asiel en Migratie om een beslisstop van een half jaar voor Syriërs in te voeren. “Dit geeft de Syrische vluchtelingen nog meer stress.”
Vanwege deze schending van privacy en vrijheid van geloofsuiting, stapt Lubna naar de leiding van de crisisnoodopvang. Twee van hen blijken moslim te zijn. “Mijn kamergenote had een van hen verteld dat ik degene was die haar had aangevallen vanwege haar geloof en dat ik slecht had gesproken over de islam. Dat verhaal geloofde ze. Hoewel ik hiertegen protesteerde en vroeg om de beveiliger als getuige op te roepen, weigerde ze dit.”
“Ik werd overgeplaatst na een geloofskwestie.”
Lubna wordt overgeplaatst naar een kamer die ze opnieuw moet delen met twee moslima’s. “Dat vond ik gek; ik werd overgeplaatst na een geloofskwestie.” De volgende dag besluit ze haar spullen te pakken en bij iemand uit de kerk, buiten de opvang, te gaan logeren.
Een week later wordt Lubna bij iemand van de leiding geroepen, omdat een huisgenote een klacht tegen haar had ingediend over openstaande ramen en het ontbreken van respect voor haar kamergenoten. “Maar dat was onwaar; ik was immers helemaal niet aanwezig! Ik vroeg de twee andere huisgenoten te bevragen en de camerabeelden te bekijken als bewijs dat ik daar niet was geweest, maar dat werd geweigerd. Hij vond dat de schuld bij mij lag.”
“Ik vroeg de twee andere huisgenoten te bevragen en de camerabeelden te bekijken als bewijs dat ik daar niet was geweest, maar dat werd geweigerd.”
Het betrof inmiddels een derde klacht. “Eerdere kamergenoten hadden zich gestoord over geluiden, omdat ik vroeg opstond om naar de kerk te gaan, terwijl zij wilden uitslapen. Maar zij wekten mij wel elke ochtend vroeg met hun eerste islamitische gebed.”
Drie klachten kan reden zijn tot overplaatsing. “Ik was hier heel bang voor en verdrietig over. Ik wilde niet weg uit deze opvang, omdat ik inmiddels een kerk had waar ik me thuis voelde en contacten in deze regio had opgebouwd. Ik voelde me echt in een hoek gedrukt.”
“Ik spreek niet slecht over andere godsdiensten. Ik wil gewoon christen zijn; ik doe niemand pijn.”
Lubna stapt samen met iemand van haar kerk naar de gemeente die verantwoordelijk is voor de crisisnoodopvang. “Ik ervoer een vijandige houding bij de leiding, dat ze partij kozen terwijl dit niet met feiten onderbouwd werd. Dit voelde als onrecht, alsof ik geen kant op kon. Ik spreek niet slecht over andere godsdiensten. Ik wil gewoon christen zijn; ik doe niemand pijn.” Ze had een Iraanse vrouw, een christin die eveneens na klachten was overgeplaatst, gevraagd als getuige. “Maar zij durfde niet, uit angst voor uitzetting.”
Lubna mag blijven, maar moet terugkeren naar dezelfde kamer en huisgenoten. “Dat vond ik raar; er waren wel andere kamers vrij. Bovendien was er niets gedaan met mijn klacht over de leiding; er waren voor hen geen consequenties. Ook zijn er geen excuses gemaakt.”
Gelukkig voor Lubna is de vrouw die een klacht indiende inmiddels uit de kamer vertrokken, waardoor ze weer wat – relatieve – rust ervaart. Toch heeft ze ook nog steeds angst dat ze terug moet naar Syrië. “Ik vind hierin steun door het lezen van de Bijbel. Met name het stuk waarin Jezus voor Zijn kruisiging bidt: Neem deze beker van mij, maar niet Mijn wil, maar Uw wil geschiede… Deze kwestie leg ik in Gods handen.”
Juridische ondersteuning Gave
Bij de juridische afdeling van Gave komen vaker dit soort signalen binnen. In dit geval is de kerk geadviseerd in gesprek te gaan met de gemeente. Indien nodig gaan onze juristen ook zelf in gesprek met locatiemanagers en COA. Signalen van bedreiging of vervolging kunnen worden doorgeven via het (meertalige) meldpunt op onze website.
Dit artikel is gepubliceerd in Weergave 2, juli 2025
Tekst: Anna Klappe | Beeld: Sandra Bero
