Totaal geen vrijheid in Iran
De beelden van de bloedige protesten in Iran staan bij velen op het netvlies gebrand. De oorlog die volgde zorgt voor nog meer slachtoffers, maar geven veel Iraniërs ook hoop op bevrijding van het extremistische islamitische regime.
Mehdi en Liana volgen de situatie op de voet vanuit een asielzoekerscentrum (azc) in Nederland. “Voortdurend kijken we op onze mobiel om te zien of er nieuws is, vooral wanneer we naar bed gaan”, vertelt Mehdi. “Veel Iraniërs kunnen niet slapen van spanning en onzekerheid. Ik heb geen idee hoe het nu met mijn familie is; we hebben al een poos geen contact meer, omdat er geen internet is. Dat maakt ons gek van angst en hierdoor kunnen we ons moeilijk concentreren. We voelen ons zo machteloos.”
“Ik heb geen idee hoe het nu met mijn familie is.”
Twee jaar geleden besloten ze Iran te verlaten nadat een vriendin suïcide had gepleegd na haar arrestatie en Mehdi werkloos werd. “Ik had veel discussies met mijn familie over politiek en religie. Ik kon niet meer geloven in de islam waarmee ik was opgegroeid. Iedereen is verplicht moslim en moet zich kleden naar de regels. Alleen als je moslim bent – of doet alsof – is er werk en toekomst”, zegt hij.
Vlammende ogen
Liana huilt als ze hieraan terugdenkt. “Vrouwen zijn waardeloos en hebben geen rechten. Mannen zijn er de baas. Toen mijn vader overleed, kregen wij vanwege islamitische wetgeving geen erfenis en belandden in armoede en ellende. Ik mocht niet studeren in een andere stad. Vrouwen moeten op straat hun hele lichaam bedekken en een hoofddoek dragen. En als die zelfs per ongeluk afzakt, kun je een hoge boete krijgen, geslagen worden of zelfs gearresteerd.” Met vlammende ogen van verontwaardiging vult Mehdi aan: “Een vrouw betekent niets in de samenleving van Iran!”
“Een vrouw betekent niets in de samenleving van Iran!“
Hun dochters moesten vanaf hun zesde al een hoofddoek dragen en protesteerden hiertegen in 2022 na de dood van Mahsa Amini. Toen hun zoontje acht was, kregen ze een boete. “Ze stuurden ons een foto van hem. Hij had wat langer haar, waardoor ze dachten dat hij een meisje was. Overal in het land hangen camera’s die alles vastleggen. Daarnaast word je continu in de gaten gehouden door mensen die je verraden als je je niet aan de regels houdt. Er is totale controle en totaal geen vrijheid.”
Verschillende emoties
Mehdi en Liana besluiten te vluchten naar Engeland en verkopen alles wat ze hebben. Ze stranden in Nederland. “We konden niet meer verder reizen.” Noodgedwongen melden ze zich in Ter Apel waar ze als gezin samen in een kamer moeten slapen. Liana: “Dit was heel moeilijk, vooral voor onze dochters die toen midden in de puberteit zaten. Bovendien hadden we veel verschillende emoties. Dankbaar dat we veilig waren, maar ook angstig dat we niet geaccepteerd werden, omdat we geen paspoorten en documenten hadden. Dat gaf veel stress.”
“We hadden veel verschillende emoties en stress.”
Binnen vijf maanden verhuizen ze naar vier verschillende opvanglocaties, waarvan vier maanden op dezelfde plek. Inmiddels wonen ze nu anderhalf jaar in een azc. Liana werkt hier drie dagen bij de peuterspeelzaal, Mehdi traint het volleybalteam en de tafeltennissers.
Nederlandse kerk
Op uitnodiging van een Iraniër in het azc gaan Mehdi en Liana mee naar een Nederlandse kerkdienst. “Mijn zwager in Iran was christen geworden en had mij hier al iets over verteld. Ook ging ik een keer met hem mee naar een kerk in Turkije en had daar een bijzondere ervaring”, vertelt Liana. “In Nederland kreeg ik de kans om het christelijke geloof goed te onderzoeken. Ik bad veel, vooral in de nacht.”
“Ik bad veel, vooral in de nacht.”
Een wonderlijke gebedsgenezing was voor haar het bewijs dat Jezus echt bestaat. “Onze dochter was uit het stapelbed gevallen en had een hoofdwond en een interne bloeding die risicovol was. Samen met de kerk riepen we God aan en na drie dagen was ze genezen!” Mehdi: “Dat is zo’n verschil: in de islam is er angst voor God, maar in het christendom is God nabij en kun je makkelijk met Hem praten en je twijfel en angst delen. Jezus loopt voortdurend naast je.”
Inmiddels hebben ze zich allebei laten dopen en voelen zich thuis in de kerk. “We voelen ons daar welkom en kunnen ons even helemaal op God richten en onze zorgen vergeten. We tellen steeds de dagen af tot zondag, zo enthousiast zijn we!”
Tekst: Anna Klappe | Beeld: Meysam Heydari
Gepubliceerd in Weergave 2, juni 2026
