Afghaanse conferentie

Geplaatst op 29-09-2025 in Nieuws.

In een zaaltje zitten circa 35 Afghanen aandachtig te luisteren naar een Dari-sprekend echtpaar uit Canada. Hier en daar zie je een koppel naar elkaar glimlachen of even elkaars hand liefdevol vastpakken. 

Aan de hand van het boek ‘De 5 talen van de liefde’ krijgen ze uitleg en praktische tips over hoe man en vrouw liefdevolle uiting aan elkaar kunnen geven. Na afloop zijn er workshops om het geleerde met elkaar te oefenen. “Dit is heel waardevol voor mij”, vertelt een van de deelneemsters. “Hoewel ik uit een liefdevol gezin kom, past het in de Afghaanse cultuur van mannelijkheid niet dat zij hun genegenheid voor hun partner of kind in het openbaar tonen.” 

De training is onderdeel van de driedaagse Afghaanse conferentie met als thema: Een gezond christelijk huwelijks- en gezinsleven. Is dit onderwerp ook interessant voor de alleenstaanden die gekomen zijn? “Ja, we leren hier heel veel van”, zegt een van hen. Hij woont nu drie jaar in Nederland na een even lange periode in een vluchtelingenkamp in Griekenland te hebben gezeten. Hij is niet gevlucht uit Afghanistan, maar uit Iran waar zijn familie een toevlucht had gezocht. Ik vraag me zwijgend af of hij in zijn nog jonge leven überhaupt een ‘normaal’ gezinsleven heeft gekend.   

Ontspannen sfeer

“Eigenlijk is het heel bijzonder dat de sfeer op de conferentie zo ontspannen en goed is”, vertelt een andere jongen. “In Afghanistan zijn zoveel verschillende groepen en culturen; als je die bij elkaar zet is het meestal gelijk ruzie. Maar hier niet.”

Tijdens het diner bij kaarslicht worden al die verschillende achtergronden extra zichtbaar in de traditionele jurken die zijn aangetrokken. Vrijwel iedereen heeft zich feestelijk uitgedost. “Kijk die jurk is Tadzjieks”, vertelt een tafelgenote. Ze noemt nog een paar volken bij de verschillende kleurrijke modellen die de vrouwen dragen. Op de vraag naar de herkomst van de traditionele lange jurken die over een pofbroek worden gedragen door enkele mannen, antwoordt ze: “Alle mannen in Afghanistan dragen hetzelfde.”   

Loskomen van islamitische cultuur

Ze woont al een aantal jaren in Nederland, maar de twee jaar die ze in de asielopvang zat wil ze het liefst vergeten. “Ik ben in die periode veertien keer verhuisd. Je bent net een bal die overgegooid wordt”, klinkt het mismoedig. Hier in Nederland werd ze christen. Het loskomen van de islamitische cultuur was voor haar een moeizaam proces. “Het kostte me veel moeite om de hoofdbedekking af te doen of korte mouwen te dragen. In Afghanistan leerden we dat als een man onze huidskleur kon zien, onze huid wordt afgesneden in de hel.” Ze krijgt er nog rillingen van terwijl ze naar haar blote onderarmen kijkt. 

Ook mocht ze als islamitische vrouw niet praten met een man die niet haar partner, vader of oom was. Op de christelijke conferentie is dat echter geen probleem en gaat iedereen ontspannen met elkaar om en er wordt veel gelachen. Maar ook af en toe gehuild. Zoals bij het optreden van de Iraanse zanger Dariush die samen met de aanwezigen christelijke aanbiddingsliederen zingt in het Farsi – nauw verwant aan het Dari – en voortborduurt op de zojuist verkondigde boodschap over vergeving.  

Niet alle aanwezigen zijn christen; sommigen zijn nog moslim, vertelt Marieke die samen met haar Afghaanse man Sina voor de derde keer deze conferentie organiseert. Bij de eerste keer kwamen er ongeveer dertig deelnemers, nu zijn het er al meer dan tachtig, inclusief kinderen en kookteam. Enkele van de deelnemers zijn zelfs uit Duitsland gekomen.  

Liefdevol gebaar

De tieners hebben hun eigen programma evenals de kinderen. Een Nederlandse onderwijzeres offert graag haar vrije weekend op voor het kinderwerk. Ze was ook al eens op het Griekse eiland Samos geweest om te helpen onder vluchtelingen. De maaltijden tijdens de conferentie worden verzorgd door Iraanse christenen. “Als liefdevol gebaar om de Afghaanse broeders en zusters in het geloof te dienen.” Voor Afghanen heel bijzonder, omdat zij door Iraniërs vaak als mindere worden gezien. 

Sina en Marieke zijn Intercultureel Missionair Werkers bij Gave en richten zich specifiek op Afghanen in Nederland. Veel Afghaanse christenen vinden het vanwege taal- en cultuurbarrières moeilijk om aansluiting te vinden in Nederlandse, Iraanse of internationale kerken. Door dergelijke conferenties kunnen ze elkaar ontmoeten en worden ze geestelijk opgebouwd en bemoedigd. “Bid voor hen en voor ons”, vraagt Sina bij het afscheid. “We hebben het nodig.” 

Tekst: Anna Klappe