Column: Bomvol

Geplaatst op 30-04-2025 in Nieuws.

Hij ging niet meer dicht. Mijn koffer met herinneringen. Hoewel ik nog jong was, eind twintig, had ik toch al veel meegemaakt. We vluchtten toen ik negen was. Woonden tien jaar lang in elf verschillende azc’s. Tijdens de middelbare school werd ik gepest. Het azc was daar niet gewenst, dus ik ook niet. Dat doet iets met je. 

Gelukkig zaten er ook fijne herinneringen tussen. Zoals de zomerkampen van Gave. Die waren als een warm bad! Daar ontmoette ik ‘medestanders’ en ‘gewone Nederlanders’ die me lieten ervaren dat ik welkom was. Ik kon daar de liefde voelen.  

Vijf jaar lang ging ik op kamp. Ik zag er naar uit. Als vluchteling kon je immers ook niet op vakantie. Elk jaar weer ontmoette ik andere jongeren en vond nieuwe vrienden. Mijn geloof werd hier opgebouwd door de Bijbelstudies en gesprekken. Toen we eindelijk een status kregen, ging ik zelfs twee keer mee als leiding. Zo kon ik teruggeven wat ik zelf ontvangen had. 

“Dankzij therapie kwam ik erachter dat ik trauma’s had opgelopen en moest ermee aan de slag.” 

Daarna ging ik studeren. Hoopvol startte ik aan de opleiding tot verpleegkundige, maar in het laatste jaar ging het mis. Ik kreeg lichamelijke klachten. Ik dacht dat het aan mijn werkplek lag, daar voelde ik me niet gezien. Maar bij mijn volgende baan gebeurde het weer. Dankzij therapie kwam ik erachter dat ik trauma’s had opgelopen en moest ermee aan de slag.  

Het was een donkere periode. Een diep dal. Toch zag ik licht aan het einde van de tunnel. Ik ervoer dat God bij mij was. Dat gaf houvast en troost. Stukje bij beetje werd mijn bomvolle koffer een beetje leger. De mooie herinneringen bleven. Uiteraard. Die koester ik.  

Maar het had ook anders kunnen gaan. Als jongere ben je kwetsbaar. Je wilt ergens bij horen. Als je dan als vluchteling steeds negatieve dingen hoort: dat je niet welkom bent, dat iedereen je slecht vindt, dan ga je uiteindelijk daarnaar leven. De stap naar rebellie en criminaliteit is dan niet zo groot. Gelukkig ben ik niet dat pad op gegaan.  

Dankzij de Gave-jongerenkampen voelde ik me geliefd. Bovendien ervoer ik dat Gods vrede daar was. Dat Hij altijd bij ons is. Daardoor kan ik het leven weer vieren. 

Tekst: Sandra Mirza | Beeld: Niek Stam

Gepubliceerd in Weergave 30-jarig jubileum, maart 2025