Column De troon

Geplaatst op 11-11-2025 in Nieuws.

Als het goed is komen we ze nog een keer tegen: de Syriërs, de Eritreeërs, de Iraniërs. We gaan namelijk nog samen zingen.  

Als je zingt kan er iets bijzonders gebeuren. In de gezamenlijke harmonie is er plezier, komt er een dimensie bij. Dat is een oud geestelijk geheim wat gelovigen altijd hebben bewaard. Ze herkennen daar God. Je kan het meemaken als je samen naar een concert gaat van een christelijke band en danst op de muziek, als je geraakt worden door massaal psalmgezang bij het kerkorgel. Maar het is er ook in het kleine. Een gitaar met twee subtiele stemmen. Ouderen koesteren herinneringen aan het samen zingen bij het harmonium. Persoonlijk heb ik een heel tere herinnering aan psalmzingen met mijn demente moeder. Gesprek kon niet echt meer, maar we zongen. ‘Mooi hè’, zei ze dan en dan hadden we allebei tranen in de ogen. God troonde op ons lied. 

God troont op de lofzangen van Zijn volk. Er sluit Iemand aan als je samen zingt. Jij geeft je stem weg aan een groter geheel. Het gaat niet om jou, maar om de lofzang. Dat is een klimaat waar ruimte is voor God. Daar woont Hij.  

“Er sluit Iemand aan als je samen zingt.”

We zijn gemaakt voor die lofzang. ‘Hierna zag ik en zie, een grote menigte, die niemand tellen kon, uit alle naties, stammen, volken en talen, stond vóór de troon en vóór het Lam, bekleed met witte gewaden en palmtakken in hun hand. En zij riepen met luide stem: De zaligheid is van onze God, Die op de troon zit, en van het Lam!’ Deze lofzang wordt hier en daar al voorzichtig ingezet. Er wordt gezongen vanuit diverse culturen. Kerkliederen met orgel en trompet, enthousiaste dans met de djembé.  

Nog even. Dan staan we daar voor de troon: Filistijnen, Tyriërs en Moren. Turken, Eritreeërs, Iraniërs en Nederlanders. Een palmtak in de hand. Bekijk elkaar nu alvast met andere ogen: we gaan nog samen zingen.  

Deze column is gepubliceerd in Weergave 3, november 2025