”Alles is liefde wat Jezus doet”
Twee vriendinnen delen lief en leed met elkaar. Dorien ten Brinke (54 jaar) en Maryam Maniyan (41 jaar) uit Iran kennen elkaar ruim vijf jaar. Hun vriendschap is begonnen toen Dorien huisvesting zocht voor Maryam en haar drie kinderen. Dorien kon het niet langer aanzien dat Maryam en haar kinderen geen vaste woonplek hadden.
De procedure van Maryam was nog open, maar ze kreeg desondanks geen opvang in Nederland. Ze probeerde verschillende keren in Duitsland (waar haar man is) asiel aan te vragen, maar tot drie keer toe werd ze vanuit Duitsland teruggezet naar Nederland. In Nederland konden ze vervolgens nergens onderdak vinden. Dorien hoorde van deze situatie en kwam in actie. Maryam vertelt: ”Dorien is meer dan een zus in Iran voor mij. Ze voelt heel dichtbij. Ik kan alles tegen haar vertellen.” Voor Dorien is het hetzelfde, ze voelen zich thuis bij elkaar. Bespreken elkaars problemen en zoeken samen naar oplossingen, maar er is meer. Heel vaak bidden de vriendinnen samen en lezen ze in de Bijbel.
Dronten
Maryam, die moslim was, kwam voor het eerst in aanraking met het christelijke geloof toen ze in Dronten op het azc woonde. Vriendinnen van haar deden bijbelstudie. Maryam deed niet mee, maar paste op hun kinderen. Ze schonk koffie bij activiteiten, maar praatte niet over haar problemen. Haar hart zat op slot, ze hield haar problemen voor zichzelf. Tijdens een evangelisatiedienst in de kerk van Dorien kreeg ze een Bijbel in haar eigen taal. Al snel daarna vertrok ze naar Duitsland, waar haar situatie heel moeilijk werd. Daar ging ze in de Bijbellezen in het Lucas-Evangelie, ze riep haar oudste dochter bij zich en vertelde dat ze over zo veel liefde las. Alles is liefde wat Jezus doet. Dit was nieuw voor Maryam, ze kende alleen maar angst voor God. Het bijbellezen gaf haar rust.
”Dorien is meer dan een zus in Iran voor mij”
Toen ze voor de derde keer teruggezet werd naar Nederland en op het station in Heerlen stond, zonder te weten waar ze die nacht moest slapen met haar kinderen, voelde ze dezelfde rust in haar hart als wanneer ze de Bijbel las. ‘God is groot en Hij weet hoe het goed moet komen met ons.’ Haar jongste dochter was heel verdrietig en snapte niet waarom haar moeder zo rustig bleef. ”Mama, wat moeten we nu doen, waar moeten we naar toe?” Maryam glimlachte en vertelde aan haar kinderen dat God hen zou helpen. Ze belde verschillende mensen en kreeg uiteindelijk vrienden uit Haarlem aan de telefoon. Na vier maanden bij verschillende vrienden te hebben gewoond, vond Dorien een woonplek voor Maryam en haar kinderen in Kampen.
Overgave
Dorien verwondert zich over de overgave aan God, die ze ziet bij Maryam. Waar Dorien wel eens een paniek gevoel kan krijgen: “Hoe moet het nu verder?” is het Maryam die dan zegt: ”Wat God doet is goed.” Dorien benadrukt dat deze vriendschap heel waardevol voor haar is. Soms voelt Dorien zich schuldig omdat ze een druk leven heeft. Maryam heeft alle tijd en ontvangt haar gasten altijd als vanzelfsprekend. Blijven eten, slapen, het is allemaal goed. Dorien heeft een drukke agenda en moet daarom haar tijd plannen. Toch hebben ze wekelijks contact met elkaar en naast allerlei regeldingen, kletsen ze er heel wat af. Eén ding dat Dorien deze zomer graag Maryam wil aanleren is fietsen. Dan kan Maryam ook zelf naar IJsselmuiden komen en vaker weggaan. Maryam vind het eng, maar wil het wel graag leren.
Tekst: Irna Ligtenberg
Uit: Weergave juni 2007
