Arabische conferentie: Gadeer uit Syrië leert Jezus kennen
Exact twee maanden na haar aankomst in Nederland bezoekt Gadeer de Arabische conferentie in Ambt Delden. Dit verandert haar leven volledig. Hier kreeg de ‘onbekende man’ die haar voortdurend hielp een naam: Jezus. “Hij was erbij!”
Gadeer* (49) groeit op in een druzische gemeenschap, een religieuze minderheid in Syrië. Het is geen strenge geloofsovertuiging en de druzen manoeuvreren zich doorgaans onopvallend tussen de moslims en christenen. “Het is een besloten geloofsgemeenschap, waar je door geboorte bij hoort. Je kunt er niet toetreden en niet uit vertrekken. Je mag ook alleen binnen de groep een levenspartner kiezen”, legt ze uit.
“Het is een besloten geloofsgemeenschap, waar je door geboorte bij hoort.”
Wat het druzische geloof inhoudt, weet Gadeer echter niet. “Het is heel geheimzinnig. Er was ooit een man die als god werd gezien op aarde en er bestaat een boek, maar vrijwel niemand mag dit lezen. Een geestelijk leider vertelt ons wat we moeten doen. We hebben ook geen gebruiken en tradities; we vieren alleen het offerfeest samen met de moslims.”
Als kind gaat Gadeer soms met iemand mee naar de kerk. Op de universiteit kiest ze bij het vak religie voor het christendom. Daardoor leest ze in de Bijbel, maar na haar opleiding zakt de interesse hiervoor weg.
Onveilig dorp
In het druzische grensdorp waar ze woont, wordt het steeds onveiliger door de komst van Russische militairen, leden van de Iraanse Hezbollah en drugsmaffia. “Er was veel agressie en geweld. Velen werden ontvoerd voor geld en vermoord en er was kinderhandel.”
Kort na haar vader overlijdt in 2011 haar moeder. Een jaar later wordt haar broer ontvoerd en een maand later vermoord. Gadeer moet zich hierna regelmatig melden bij de overheid. “Ik weet niet waarom. Waarschijnlijk was hij tegen de regering.”
Diepe depressie
Ze raakt door deze gebeurtenissen volledig van slag en belandt in een diepe depressie. “Ik kon het niet meer aan en slikte kalmeringsmiddelen. Regelmatig werd ik in het ziekenhuis opgenomen. Van alle stress viel mijn haar viel uit en ik ging tandenknarsen. Mijn hele lichaam deed pijn.”
“Van alle stress viel mijn haar viel uit en ik ging tandenknarsen. Mijn hele lichaam deed pijn.”
Haar werk bij de overheid als directrice van een zorginstelling voor gehandicapten, kan ze hierdoor niet meer doen. Gadeer krijgt permissie om minder te werken en hoeft maar eens in de twee weken op kantoor te verschijnen, maar zelfs dat valt haar zwaar.
Bijzondere aanraking
In 2018 wil Gadeer een einde aan haar leven maken en in haar wanhoop schreeuwt ze: God, als U er bent, neem dan mijn leven en geef mij rust. “Op dat moment voelde ik letterlijk een hand op mijn schouder, terwijl ik alleen in de kamer was. Ik viel flauw en toen ik weer bijkwam, was ik nat van de tranen. Bovendien voelde ik mij ineens heel licht, alsof de last van mijn schouders was genomen. Ik had ook geen pijn meer.”
Gadeer kan hierna haar werk weer volledig oppakken. Maar als ze in 2020 deelneemt aan demonstraties tegen het regime, wordt ze door iemand herkend en verraden. Haar naam wordt geregistreerd als gezocht persoon en ze kan niet meer op haar werk verschijnen en evenmin het land verlaten.
Open deuren
Omdat een broer van haar in Nederland woont, wil ze hiernaartoe vluchten. Ze neemt een smokkelaar in de arm die papieren voor haar regelt. Hij betaalt namens haar een groot bedrag aan een hooggeplaatste officier waarna haar naam voor 24 uur van de lijst wordt verwijderd. “De deuren gingen ineens allemaal open. Ik was ook niet bang. Ik ervoer dat de man die zijn hand op mijn schouder had gelegd, bij mij was.”
“Ik ervoer dat de man die zijn hand op mijn schouder had gelegd, bij mij was.”
Via Libanon reist ze naar Frankrijk en verblijft daar zeven maanden, totdat de smokkelaar haar naar het aanmeldcentrum in Ter Apel brengt. Hier wachten vluchtelingen doorgaans lange tijd onder erbarmelijke omstandigheden. Maar Gadeer wordt gelijk overgebracht naar een andere locatie, keert binnen twaalf uur terug voor een stempel en reist vervolgens direct door naar elders in het land. Tegen alle verwachtingen in, zit ze binnen een week in een azc.
Uitnodiging conferentie
“Ik vroeg daar gelijk waar een kerk was en werd doorverwezen naar de ICF*. In deze kerk werden ook taallessen gegeven en ik werd uitgenodigd voor een vrouwenavond. Hier vertelde ik iemand over mijn bijzondere ontmoeting met die onbekende man die mij had aangeraakt in mijn nood. Zij antwoordde: Kom naar de Arabische conferentie, daar zal die man zich openbaren Wie Hij is.”
“De man die steeds bij mij was had nu een naam; dat was Jezus!”
Samen reizen ze begin mei naar de Achterhoek en tijdens de prediking wordt Gadeer enorm geraakt. “Ik had het gevoel dat de spreker het over mij had. Hij sprak over Iemand die altijd bij je is; dat was mijn verhaal!” Bij de uitnodiging voor gebed, rent ze naar voren. “Ik wist dat ik op de juiste plek was. De man die steeds bij mij was had nu een naam; dat was Jezus!”
Gadeer gaat sindsdien elke zondag naar de kerk en leest samen met anderen regelmatig uit de Bijbel. “Ik wil het niet alleen lezen, maar ook begrijpen.” Ze overweegt om zich te laten dopen. Deze tijd waarin ze wacht op een status, ervaart ze overigens geen stress. “Ik zie het juist als een gelegenheid om veel in de Bijbel te kunnen lezen en als een mogelijkheid om dichter bij Jezus te komen.”
Tekst: Anna Klappe
*I.v.m. de veiligheid is dit niet haar echte naam. De personen op de foto staan op geen enkele manier in verband met dit verhaal. ICF: International Christian Fellowship.
