Bezoekwerk onder vrouwen op azc

Morgan vrouwenwerk Gave

Veel vluchtelingenmoeders voelen zich eenzaam. De zorg voor hun kinderen in een land waar ze de taal en cultuur nauwelijks kennen, is zwaar. Helemaal als ze alleenstaand zijn. Morgan Slotman (28) is Amerikaanse en is getrouwd met een Nederlander. Tot voor kort werkte ze bij Gave waar ze vrouwenwerk deed. Ze schrijft over haar bezoekwerk aan een vluchtelingenmoeder in een asielzoekerscentrum. 

“Terwijl ik het gebouw binnenloop, hoor ik overal spelende kinderen schreeuwen in een taal die ik maar deels herken. Een mix van tegenstrijdige geuren dringt zich aan me op; de stank van de vieze gangen mengt zich met het geurige aroma van de verschillende culturele maaltijden die in de woningen worden bereid.  

Op weg naar boven nodigt een vriendelijke vrouw me uit om bij haar binnen te komen; het eten ruikt verleidelijk lekker, maar ik bedank ervoor. Ik weet dat ik zo een heerlijke kop hete thee met Midden-Oosterse kruiden ga proeven.  

Terwijl ik verder loop, passeer ik allerlei mensen van verschillende rassen en religies. Sommigen hebben een vriendelijke glimlach en lopen doelgericht verder. Anderen maken geen oogcontact en lijken verzonken in hun eigen gedachtewereld. Langs de muren staan meerdere kinderwagens en fietsen gestald. 

Spanning 

Ik voel een soort van spanning. Niet omdat er ruzie is, maar omdat zoveel mensen dicht op elkaar wonen in een veel te kleine ruimte. Bovendien leven ze allemaal met grote onzekerheden. Verder lopend, vraag ik me af hoe het moet zijn om als gezin daar te leven.  

Op bezoek gaan in een asielzoekerscentrum is aan de ene kant heel gewoon. Je drinkt samen thee of koffie, eet een koekje en praat over het leven. Je stelt elkaar serieuze vragen en lacht om grapjes. Maar tegelijkertijd is het ook totaal anders. Je kunt niet zomaar even aanbellen, de vrijheid om een asielzoeker te bezoeken in het azc is beperkt. Vaak moet je je eerst melden bij de receptie en mag je uitsluitend voorzien van een bezoekerspasje door het gebouw lopen.  

“Ik vraag me af hoe het moet zijn om als gezin daar te leven.”

Ik klop op de deur van mijn vriendin. Ze heet me enthousiast welkom en zet een kopje thee en een bord vol met koekjes voor me neer. Dan gaat ze eerst haar islamitische gebeden afmaken waar ze nog mee bezig was. Uit het kamertje ernaast klinkt ineens gehuil. Haar dochtertje wil niet buitengesloten worden van het gezelschap.  

Herkenning 

Dan gaan we aan tafel zitten en praten elkaar bij over onze jonge kinderen. We stellen elkaar vragen over de verschillende fases waarin ze nu zitten. Wij herkennen onszelf in elkaar. Wij en onze kinderen zijn van dezelfde leeftijd. Toch moeten we ook veel verschillen overbruggen om elkaar te kunnen bereiken. Want we komen uit twee heel verschillende werelden. Bovendien heeft mijn vriendin inmiddels een lange geschiedenis van veel moeiten, pijn en lijden. 

“We komen uit twee heel verschillende werelden.”

We praten over het weer, het leren van nieuwe dingen hier in Nederland en hoe anders dat is dan thuis. Heel af en toe deelt ze iets van haar familie, de trauma’s die ze heeft meegemaakt en haar hoop voor de toekomst. Dit zijn voor haar kwetsbare onderwerpen, die nog steeds pijn doen en vol onzekerheid zijn. Ik voel me vereerd om bij haar te kunnen zijn en haar te leren kennen.  

Knuffel 

Regelmatig wordt ons gesprek verstoord door één van haar kamergenoten die even wat aandacht vraagt. Of we krijgen spontaan wat eten en drinken aangeboden dat net is bereid in de gedeelde keuken. Op de achtergrond hoor ik continu spelende kinderen op de gang. Ik merk ineens hoe warm het hier is.  

We drinken onze thee op. Het is tijd voor haar om met familie in haar thuisland te bellen, dus ik sta op om te vertrekken. Ze bedankt me hartelijk voor het bezoek en vraagt of ik volgende week weer kom. Ik antwoord bevestigend en we geven elkaar een knuffel.  

Als ik de bezoekerspas weer heb ingeleverd, fiets ik met pijn in mijn hart naar huis, biddend dat God haar troost en kracht zal zijn.” 

Gepubliceerd in Weergave 1, maart 2024 | Foto eigen bezit

Hier vind je meer inspirerende verhalen

BLIJF OP DE HOOGTE

Mis niets van ons Gave nieuws en aanbod

Meld je aan voor onze nieuwsbrief
Artboard facebook google+ instagram linkedin maps pinterest twitter vimeo youtube world