Creativiteit met vrouwen op azc Dronten

Ria vrijwilliger crea

Op het asielzoekerscentrum in Dronten is een ontmoetingsruimte speciaal voor vrouwen. Hier kunnen de dames vrijuit kletsen, koffiedrinken, muziek luisteren of samen koken. En één keer per week wordt er door een aantal christenvrouwen uit de buurt een creatieve middag verzorgd.  

Ria van ‘t Hof (70) uit IJsselmuiden kwam jaren geleden een keertje kijken en bleef vervolgens wekelijks terugkomen. “Het is er altijd heel gezellig. De vrouwen kunnen er breien, haken of naaien en ondertussen praten we wat met hulp van familiefoto’s en een vertaalapp. Op die manier leren ze gelijk wat Nederlands.” 

Het eerste gezamenlijke project was een lappendeken. “Een lapje haken of breien is vrij makkelijk, daardoor kan iedereen meedoen. Eén vrouw nam een keer wat wol mee naar haar huisje en kwam een week later met een grote zak vol lapjes terug”, lacht Ria. De deken werd gedoneerd aan een vluchtelingenkamp in Irak. “Zo helpen deze vrouwen zelf weer andere vluchtelingen.” 

Inspiratie 

Inmiddels zijn er nieuwe materialen en technieken bijgekomen, zoals kaarten maken, borduren met kralen en macrameeën. “Ik zoek op internet leuke ideeën om de vrouwen wat inspiratie te geven. Dan blijft het uitdagend. Je moet ze daarin meenemen; als er alleen maar wol ligt, haken ze snel af.” 

“Als er alleen maar wol ligt, haken ze snel af.” 

De materialen worden door de vrijwilligers ingezameld. “Ik deed een oproepje in de kerk en kreeg vervolgens zakken vol. Heel veel mensen hebben wel wat restjes wol of lapjes op zolder liggen. Een woninginrichter doneerde een grote rol gekleurde vitrage waarmee een vrouw aan de slag ging. Ze maakte er een prachtige jurk van voor haar dochter.”  

Technieken 

Ook leren ze van elkaars technieken. “Dat is interessant om te zien. Het viel me op dat veel vrouwen bij het naaien geen gebruik maken van patronen, maar alles op de gok maken. En het past ook nog precies! Vaak meten ze ook niet met een meetlint, maar met hun vingers. Dat heb ik op de modevakschool heel anders geleerd.” 

Soms staat er een man voor de deur die bijvoorbeeld een broek korter wil maken. “Maar mannen mogen hier absoluut niet binnenkomen. Vaak is er dan wel een vrouw die hem aanbiedt om het voor hem te doen. Er is goede wil om elkaar te helpen. En regelmatig brengen vrouwen ook eigen verstelwerk mee.” 

Cultuurverschillen 

De vrouwen leren hier tevens over de Nederlandse cultuur. “Sommigen staan al voor de deur te wachten in de hoop dat ze eerste keus hebben bij de materialen. Maar dat doen we niet, dat is niet eerlijk voor de andere vrouwen.” En aan het eind van de creamiddag, die twee uurtjes duurt, moet Ria soms vrouwen wegsturen. “Dan pak ik de sleutel en doe het licht uit. Inmiddels weten ze dat het dan tijd is om weg te gaan.” 

Het aantal vrouwen dat komt wisselt per week. “Op dit moment zijn het er ongeveer twaalf. Maar soms zien we iemand ineens niet meer, omdat die plotseling naar een ander azc is gestuurd of het land moest verlaten. Vaak kunnen ze niet eens afscheid nemen. Dat is best moeilijk, ook voor mij.” 

Evangeliseren 

Op het azc mag niet geëvangeliseerd worden. Dat kan wel op de maandelijkse vrouwenochtend voor vluchtelingen in de nabijgelegen stad Kampen waar Ria ook bij helpt. Vrijwilligers halen en brengen de vrouwen met de auto. “Vaak hebben ze een ander tijdsbesef en komen laat aan. Maar daar kunnen we eigenlijk niet op wachten, want dan loopt het programma wel erg uit.” 

“Ze hebben iets moois voor zichzelf gemaakt. Dat zorgt voor tevredenheid en dankbaarheid.” 

In een kerkgebouw wordt er samen in verschillende talen gezongen en uit de Bijbel gelezen. “We vragen de vrouwen dit in hun eigen taal voor te lezen. Ook bidden we; dat is voor heel veel vrouwen best nieuw.” Na de koffiepauze is er tijd voor creativiteit. “Dat vinden ze geweldig fijn. Dan vergeten ze even alle misère en zijn zo lekker bezig. Vaak staan ze versteld over wat ze maken. Ieder heeft haar eigen ideeën en daardoor wordt alles toch zo verschillend.” 

Een enkele keer doen ze het spel ‘Kaarten op tafel’. “Dan kies je een kaart met een afbeelding waarover je iets vertelt van jezelf. Bijvoorbeeld hoe je je voelt. Daarbij komt vaak veel emotie los. Dat geeft niets, dan troosten we elkaar.”  

Na afloop gaan de vrouwen terug naar het azc met een leuk zelfgemaakt project, zoals een boekenlegger of een kerstkrans. “Ze hebben iets moois voor zichzelf gemaakt. Dat zorgt voor tevredenheid en dankbaarheid. Ook bij mij.” 

Gepubliceerd in Weergave 1, maart 2024 | Tekst: Anna Klappe | Foto: Tabitha Veldman

Hier vind je meer inspirerende verhalen 

BLIJF OP DE HOOGTE

Mis niets van ons Gave nieuws en aanbod

Meld je aan voor onze nieuwsbrief
Artboard facebook google+ instagram linkedin maps pinterest twitter vimeo youtube world