“De verslagenheid was groot”
De verbijstering was groot toen de Iraanse asielzoekster Shahrzad en haar blinde huisgenoot Mahyar hoorden dat hun Rotterdamse azc zou sluiten en ze de volgende dag al moesten verhuizen. “Waar moeten we naartoe?”, vroegen zij zich wanhopig af. De sluiting betekende ook een abrupt einde aan het asielzoekerswerk van de plaatselijke kerken.
Shahrzad (35) herinnert zich de dag van het slechte nieuws nog goed. Het azc voldeed niet aan de brandveiligheidsvoorschriften en moest sluiten. “Op donderdag 17 augustus van dit jaar hoorden we, dat we de volgende dag moesten vertrekken”, blikt de moeder van haar achtjarige zoontje Arshia terug. “De verslagenheid op het azc was groot. Ik was daar al vijf keer verhuisd en had mijn kamer net leuk geverfd. Je kunt me nu gerust een professionele verhuizer noemen”, lacht ze met gevoel voor humor.
Wanhopig
Toch maakte de kwade tijding haar wanhopig. “Het is moeilijk om helemaal opnieuw te beginnen op een ander asielzoekerscentrum en in een andere omgeving. Mijn zoon zat op een goede school en had het naar zijn zin op de voetbalclub. Daarom vroeg ik om een plaats dicht bij Rotterdam, maar we kregen Amersfoort toegewezen.”
Shahrzad maakte zich ook zorgen om Mahyar over wie zij zich sinds die tijd ontfermt. Mahyar (29) is blind en is in Iran een bekend pianist en zanger. Ondanks zijn handicap speelt hij virtuoos piano. Shahrzad: “Maar hoe kan hij zich nu alleen redden? Vanaf het moment dat ik hem ontmoette, beloofde ik voor hem te zullen zorgen. Dat begon met eten koken, maar al snel kwamen daar allerlei andere taken bij. In Amersfoort werden we zelfs huisgenoten.”
Verrassing
Mahyar is blij met de hulp van Shahrzad. In Iran kon hij zichzelf wel redden, maar in Nederland is alles onbekend en anders. Mahyar: “Ik maakte mij zorgen toen ik hoorde dat wij direct moesten vertrekken. Waar moest ik naar toe? Maar toen ik hoorde dat Shahrzad voor mij wilde zorgen en had geregeld dat ik mee kon naar Amersfoort, was dat een grote verrassing. Niet alleen omdat zij goed voor mij zorgt; we waren ook goede vrienden geworden.”
Afscheid
De sluiting van het azc kwam voor de Rotterdamse Alette de Jong (28) ook totaal onverwacht. Ze had Shahrzad leren kennen via een interkerkelijke werkgroep voor asielzoekers. “We ontmoetten elkaar rond Kerst 2009 en werden goede vriendinnen”, vertelt Alette. “Toen Shahrzad me sms’te dat ze de volgende dag zou vertrekken, ging ik direct naar haar toe. Met de sluiting van het azc kwam ook een einde aan het asielzoekerswerk van de Rotterdamse kerken. Alles werd in één keer afgebroken. Dat was best moeilijk en onwerkelijk.”
Bekeerd
Shahrzad en Mahyar waren blij met hun contacten in de Rotterdamse kerken. Ze bekeerden zich in Nederland tot het christendom en lieten zich september vorig jaar dopen. In hun nieuwe woonplaats Amersfoort bezoeken ze de kerk, waar ze via een huisgenoot terecht zijn gekomen. Sharhzad: “Als moslim was ik altijd bang voor God, maar hier heb ik ontdekt dat hij mijn Vriend wil zijn en dat ik met Hem kan praten.” Mahyar vult haar aan: “Vooral de warme band die christenen met elkaar hebben, raakt mij. Duidelijk het werk van de Heilige Geest.”
Relaties
En relaties opbouwen is precies waar kerken asielzoekers – ook na een verhuizing – altijd mee kunnen ondersteunen, vindt Alette: “Hoewel ons werk is gestopt, houden wij contact. Bijvoorbeeld door af en toe even te bellen of op visite te gaan. Dat doet hen goed en voor mijzelf zijn deze contacten ook heel leuk en verrijkend.”
Tekst: Jeroen Kanis
Uit: Weergave december 2011
