Echt een gaaf kamp
Mina gaat deze zomer voor vijfde keer mee op een jongerenkamp van Gave: “Iedere keer is het voor mij een hele speciale week geweest”. Tot drie keer toe heeft God op een Gave-kamp tot haar gesproken!
Mina is nog maar net tot geloof gekomen, als ze voor het eerst meegaat op een kamp van Gave. Ze is nog erg op zoek en weet nog maar weinig over de Bijbel. Op dit kamp leert ze veel over het geloof en de Heere God. En dit gebeurt daarna ieder jaar. Mina vertelt: “Iedere keer word ik bevestigd in mijn geloof. Door met elkaar gericht te zijn op God, voel ik me thuis en merk ik de aanwezigheid van de Heere”.
Twee keer was er sprake van een hele spannende situatie rond de procedure van Mina en haar familie. Op de Gave-kampen wordt veel met en voor elkaar gebeden. Mina had een bijzondere ervaring: “Een leider ging met mij bidden, tijdens dit gebed, sprak God heel duidelijk tot mij. Hij zei: “Mina, maak je maar geen zorgen, het komt goed voor jullie”.
Samen op kamp
Op de kampen zijn vluchtelingenjongeren, samen met Nederlandse jongeren. Zo zijn er veel culturen, maar ook godsdiensten bij elkaar. Heel spannend. Maar het is bijzonder hoe goed de onderlinge sfeer is. Mina vertelt: “Het is heel gezellig, je doet veel samen, je leert van elkaar, je leert van andere culturen, je bent samen als jongeren, je denkt samen na over het geloof! De Nederlandse christen-jongeren zijn hierbij heel belangrijk. Zij geven liefde en aandacht, ze zijn er speciaal voor de vluchtelingenjongeren. Dit maakt diepe indruk op hen. Dat maakt dat ze ook ‘open’ worden voor de boodschap van het evangelie”.
Maar ook voor de Nederlandse jongeren is het een mooie week. Mina heeft veel jongeren zien veranderen: “Ze werden door God aangeraakt, ze hebben Hem beter leren kennen en ze gaan nu bijvoorbeeld ook iets voor andere culturen doen. Soms hebben ze problemen en kan ik hen ook helpen door alles wat ik heb meegemaakt”. Mina is zelf ook gevormd door de Gave kampen. Vorig jaar op een bijzondere manier. Mina: “Op een avond was er een spreker die voor mij wilde bidden. Ik vertelde over onze problemen met de procedure, maar ook van mijn onzekerheid over mijn uiterlijk. Ik vond mezelf niet mooi genoeg, daarom droeg ik gekleurde lenzen. Na het gebed voelde ik rust.
’s Avonds wilde ik mijn lenzen uit doen, echter één lens was voor drie kwart verdwenen. Het was alsof God tegen me zei: “Mina je bent mooi genoeg, zo heb Ik je gemaakt”. Zo nam Hij de onzekerheid over mijn uiterlijk weg”.
Tekst: Marco Vos
Uit: Weergave maart 2009
