Els Florijn over het schrijven van ‘Onze Vader’
“Ik heb een vluchtelinge ontmoet die twee van haar kinderen had achtergelaten om uit Somalië weg te kunnen. Dat raakte me, ik denk dan aan mijn eigen kinderen. Dat ik die achterlaat…no way! Er moet dan wel iets heel ergs gebeurd zijn.”
Els Florijn is diep onder de indruk van de verhalen die ze hoorde. Voor de novelle ‘Onze Vader’, sprak ze vluchtelingen en medewerkers van Gave. Ook bezocht ze een azc en ging naar een geheime conferentie van Somalische christenen.
Anders kijken
Het beeld dat Els had van vluchtelingen, is tijdens het schrijven van de novelle veranderd: “Ik dacht niet veel na over vluchtelingen. Je vangt wel eens wat op van mensen die naar het rijke westen willen om vervolgens zoveel mogelijk geld te sturen naar achtergebleven familie. Op het moment dat ik betrokken raakte, ging ik anders naar deze vluchtelingen kijken. Ik schaam me er nu wel eens voor hoe ik dacht.”
Onvoorstelbaar
“Op het azc viel me op dat mensen in betrekkelijk kleine ruimtes wonen, en het is er ook niet echt gezellig.” Els kijkt haar woonkamer rond. “Ik kan mijn meubels zelf uitkiezen, maar daar waren zo weinig eigen spullen. Een gasfornuis in de keuken, een grote tv, plastic tafels en stoelen. Zo leeg… het heeft iets triests. Er is zo weinig te doen, dat ze vaak de tijd alleen maar kunnen uitzitten.” Els is even stil. “Dan hoor je die verhalen. Een Somalische vluchtelinge vertelde: ‘De kogels waren de muziek van onze dag’. Bij een bombardement werden de lijken soms van elkaar af getrokken en mensen riepen elkaar toe: ‘Dit is familie van jou, dat van jou’. Dat kun je je niet voorstellen.”
‘Haar man was woedend toen ze christen werd.’
Wonder
In ‘Onze Vader’ schenkt Els aandacht aan de moeilijke omstandigheden waarin Somalische christenen leven. Els: “Ook in het vrije Nederland komen deze mensen in het geheim samen omdat ze te maken hebben met vervolging door andere Somaliërs. Een groot wonder dat ze geloven, want hoe komt iemand erbij om naar God te vragen als het zoveel kost: verstoten door je moslim-familie, een echtgenoot die je met de dood bedreigt, kinderen die je niet meer mag zien. ”Het verhaal van een Somalische christin raakte Els diep. “Deze vrouw riep naar God en droomde vervolgens woorden die ze nooit eerder had gehoord. ‘Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven’. Op internet vond ze de betekenis daarvan. Haar man was woedend toen ze christen werd, maar hij kwam later op een bijzondere manier zelf ook tot geloof.”
Tekst: Aafke Lamberink
Foto: Alida Stuut
Uit: Weergave maart 2014
De novelle ontvangen?
Het verhaal van Els is geschreven om de Nederlander van binnenuit kennis te laten maken met het verhaal van een vluchteling. Wilt u anderen ook betrekken bij vluchtelingen? De novelle is bij uitstek geschikt om hiervoor te gebruiken. Informeer naar de mogelijkheden om deze bijvoorbeeld in uw kerk uit te delen.
