Filmon Eritrea Vluchtelingengebedsweek

Filmon Eritrea

Een nieuw land is niet gelijk je thuis. Voor Filmon uit Eritrea blijft het dagelijkse leven in Nederland een uitdaging. “Ik sta voortdurend met beide benen in verschillende culturen. Dat schuurt.” 

Filmon Kuflom (27) kwam als 11-jarige samen met zijn moeder en broertjes naar Nederland als gevolg van gezinshereniging. Zijn vader was enkele jaren eerder gevlucht uit Eritrea en had hier na lang wachten een status en een huis gekregen.  

Hoewel Filmon de twee jaar daarvoor in Ethiopië in meerdere vluchtelingenkampen had gewoond, landde hij hier gelijk midden in de Nederlandse samenleving. “Mijn vader had al een beetje een netwerk opgebouwd en in de kerk waar we naartoe gingen, werden we met open armen ontvangen.” 

“In de kerk waar we naartoe gingen, werden we met open armen ontvangen.” 

Op de taalschool ontmoette hij allemaal kinderen uit andere culturen. “Dat vond ik juist wel interessant. En ik had een juf die heel zorgzaam en lief was. Dat heeft een grote indruk op mij gemaakt.” Ook had hij hier één goede vriend, waar hij veel steun aan had. “Dankzij de warmte en liefde van de mensen om ons heen, kon ik mij beter aanpassen aan de nieuwe situatie. Hierdoor voelde ik mij geaccepteerd en kon ik mezelf zijn, waardoor ik mij volledig kon focussen op mijn studie.”  

Stimulans

Zijn ouders stimuleerden hem ook om vooral veel met Nederlandse kinderen om te gaan, om zo de cultuur en de taal beter te leren. “Ik heb echt heel hard gewerkt om alles eruit te halen. Dat kostte veel energie, maar ik was daartoe bereid.” 

“Ik heb echt heel hard gewerkt om alles eruit te halen.”

Mede dankzij zijn positieve mindset en nieuwsgierigheid, kijkt Filmon goed terug op zijn integratie in Nederland. Toch was niet alles rooskleurig. “Ik was heel serieus en dat botste op de middelbare school met jongeren die dat niet waren. Daar voelde ik me niet op mijn gemak. Maar zodra ik naar een hoger niveau doorstroomde, voelde ik mij gelijk beter thuis in de groep.” 

Geloof

Filmon ging sociaal werk studeren en zette zich in voor vluchtelingenjongeren bij de Gave-jongerenkampen en Connect Us. “Daar hoorde ik ook andere verhalen, waar het jongeren heel anders is vergaan.”  

Zijn geloof heeft hem behoed voor problemen, beseft hij achteraf. “Het had bij mij ook heel anders kunnen lopen. Maar ik heb mij vastgehouden aan mijn geloof. Dat gaf mij steun, net als de mensen om mij heen. Hierdoor kon ik op moeilijke momenten kiezen om het goede te blijven doen.”  

Familie

Toen Filmon een relatie kreeg met een Nederlands-Congolees meisje, zorgde dat voor spanning binnen zijn familie. “Mijn ouders waren bang mij te verliezen. Eritreeërs zijn erg gericht op de eigen groep. De bescherming en de veiligheid van de groep weegt zwaarder dan het individu.” Toch besloot Filmon voor haar te kiezen. “Liefde is geen keuze, dat overkomt je. En ik geloof dat God haar op mijn pad heeft gebracht.” 

Inmiddels is hij zelf vader geworden van een zoontje. “Het is één van de mooiste dingen van het leven”, zegt hij. Maar de start was niet gemakkelijk. “Hij is twee maanden te vroeg geboren, waardoor we een lange ziekenhuisperiode hebben gehad. Ik besef hierdoor dat het niet vanzelfsprekend is dat het goed gaat.” 

Uitdaging

Het dagelijkse leven in Nederland blijft voor Filmon een uitdaging. “Ik sta voortdurend met beide benen in verschillende culturen. Dat schuurt. Het is niet de makkelijkste weg, met ups en downs. En soms is het zelfs een smal straatje waarover je gaat, dan lijkt het bijna onmogelijk. Maar ik ervaar God in de moeilijke tijd dicht bij mij. Hij geeft mij kracht om door muren heen te breken, waardoor ik verder kom.” 

Tekst: Anna Klappe | Foto: Tabitha Veldman

 

PS: Beluister het uitgebreidere vluchtverhaal van Filmon in de Gave podcast ‘Nieuwe buren, nieuwe avonturen’

BLIJF OP DE HOOGTE

Mis niets van ons Gave nieuws en aanbod

Meld je aan voor onze nieuwsbrief
Artboard facebook google+ instagram linkedin maps pinterest twitter vimeo youtube world