Gibson leert van jongerenkamp
Gibson is nog altijd onder de indruk van het jongerenkamp van Gave, waar hij afgelopen zomer in de leiding meedraaide: “De eenheid die daar heerste, heeft mij bijzonder geraakt”. In het kamp leerde hij ook de 67-jarige kok Aad Wilthagen kennen, die voor hem een groot voorbeeld is.
Gibson: “Aad zou gezien zijn leeftijd thuis kunnen zitten, maar hij koos er voor om als kok mee te doen aan het jongerenkamp. Daarvoor heb ik diep respect. Hij investeert zijn tijd liever in jongeren. Daarmee is hij een voorbeeld voor iedereen.” Op zijn beurt heeft Aad ook bewondering voor Gibson: “Vooral zijn vaste vertrouwen op het werk van God, maar ook de manier waarop hij vol overgave bad, maakten indruk op mij.” Gave heeft ook deze zomer leidinggevenden nodig, die zich een week willen inzetten voor asielzoekersjongeren. Ook Nederlandse jongeren zijn als deelnemer van harte welkom! Gibson raadt het iedereen aan. “Er is een heel afwisselend programma. Bijbelstudies, maar ook allerlei leuke activiteiten om elkaar beter te leren kennen. Als leiding heb ik zelf ook veel geleerd.”
Geloof
Gibson denkt met plezier terug aan Aad. “Een leuke en open man, die heerlijk kookt. Hij houdt van jonge mensen. Misschien is het wel daarom, dat hij hen stimuleerde niet te lang te wachten met het geloof.” Aad bevestigt dat: “Zelf heb ik de stem van God veertig jaar weerstaan, tot Hij mij liet zien wie ik echt was. Als ik daaraan denk, schiet ik vol tranen en heb ik berouw voor de tijd, dat ik God tegenhield. Dat nieuwe begin is een wonder, dat ik graag met jonge mensen deel. Het begon eigenlijk met mijn oudste zoon, die zijn leven op één dag compleet zag veranderen en ons daar veel over vertelde. Daarna hebben mijn vrouw en ik ook een persoonlijke relatie gekregen met Jezus Christus.”
Bidden
Aad is onder de indruk van de geestelijke honger bij de buitenlandse jongeren. Enkele verhalen herinnert hij zich nog goed. “Een 25-jarige jongen – die was uitgeprocedeerd en terug moest naar zijn land – vroeg mij om met hem te bidden. Dat was mijn eerste gebed met een ander. Ik heb meer gehuild dan gebeden. Als je de honger van die jongeren voor Jezus Christus ziet, word je diep geraakt. Dat ken ik in onze cultuur praktisch niet.”
Ook Gibson maakte mooie momenten mee: “De onderlinge eenheid en openheid waren bijzonder. Daarvan heb ik veel geleerd. Iedere dag hadden we een evaluatie met de leiders. Daarin bespraken we bijvoorbeeld hoe de jongeren reageerden op het Evangelie. Er gebeurden allerlei bijzondere dingen.” Zo was er een Iraans meisje. Ze was bang en kon niet slapen, omdat ze zich had ingelaten met hekserij. “We hebben samen gebeden; een gebed van bevrijding en verlossing. Daarna kon ze rustig slapen.” Gibson geeft een ander voorbeeld van een Nederlands meisje dat wel naar de kerk ging, maar niet meer dan dat. “Ze opende haar hart voor een persoonlijke relatie met God. Dat heeft haar leven veranderd.”
Opa
Diep onder de indruk vertelt Aad het verhaal van een 15-jarige jongen, die hij op het jongerenkamp tegenkwam. “Hij zei: ‘meneer, u lijkt op mijn opa. Hij is vermist net als mijn vader en mijn moeder woont nog in Pakistan. Wilt u met mij bidden? In mijn cultuur is het de gewoonte om daarvoor oudere mensen te vragen’. Ik vertelde hem het bijbelverhaal van Jakob, die worstelde met God. Die liet God niet gaan en smeekte Hem om een zegen. ‘Zo moet je de Heere Jezus ook vasthouden’, vertelde ik hem. Toen ik die jongen later weer tegenkwam, vertelde hij mij: ‘Meneer, ik houd Hem nog steeds vast hoor!’. Ik voel mij een oude vent, maar als je deze dingen ziet gebeuren in jonge mensen, word je enorm versterkt.”
Opdracht
Deze verhalen maken de jongerenkampen voor Gibson en Aad zeker de moeite waard. Aad is deze zomer graag weer van de partij. “Ik heb God gevraagd: ‘Mag ik op mijn leeftijd nog iets betekenen in uw Koninkrijk?’. Als deze kampen een kok nodig hebben, zie ik dat als mijn opdracht. De jongerenkampen zijn een aanrader. Het is een hele beleving om mee te maken hoe jonge mensen voor elkaar bidden en met elkaar optrekken. Vreemdelingen en landgenoten geven elkaar de hand en zijn samen op weg in Jezus’ naam.”
Tekst: Jeroen Kanis
Uit: Weergave maart 2010
