Hoop brengen ondanks omstandigheden
Het draagvlak voor vluchtelingen in de samenleving lijkt steeds minder te worden. Bovendien is de woningnood ook voor vluchtelingen groot. Wat doet dit met hen en wat merken de medewerkers en vrijwilligers van Gave hiervan?
“Laatst kwam een vrouw met hoofddoek helemaal overstuur aan in het House of Joy. Onderweg was een man in een auto naast haar gaan rijden, draaide het raampje naar beneden, stak zijn middelvinger naar haar op en riep: F*ck you, buitenlanders!“, vertelt Gave-medewerker Flora van Wendel.
Samen met vrijwilligster Jacoline Bakker bezoekt Flora regelmatig een Syrische vrouw die ongeveer anderhalf jaar in Nederland is. “Sinds een paar maanden heeft deze vrouw een verblijfsvergunning, maar nog geen huis. Bovendien zijn haar kinderen nog in Turkije. Ze is heel erg bang dat ze haar kinderen niet meer zal zien, ook omdat ze de islam heeft verlaten en haar familie streng-islamitisch is. Deze onzekerheid maakt haar heel angstig en argwanend. Ze verzorgt zich niet meer goed en eet weinig of niets en heeft zelfs zelfmoordneigingen. Ze vertrouwt ook geen professionele hulpverleners”, schetst ze de situatie.
Elkaar steunen
Bij toerbeurt gaat één van hen beiden wekelijks bij haar langs in het azc. Jacoline: “Het is fijn dat we dit samen doen. Alleen is dit te zwaar. Op deze manier kunnen we elkaar steunen en sterken, maar ook alert maken. We houden elkaar op de hoogte als we langs zijn geweest, zodat we op één lijn staan.” Tijdens het bezoek biedt Jacoline ook altijd aan om te bidden. “Dat vindt deze vrouw heel erg fijn, dat raakt haar echt. Hierdoor drukt de zorg wat minder op haar. Het is echt een keerpunt in het bezoek.”
“Hij heeft zijn hoop op een toekomst in Nederland verloren.”
Gave-medewerker Geert Wiersma geeft wekelijks Bijbelstudies aan vluchtelingen. “Eén van hen heeft inmiddels een status, maar nog steeds geen huis. Onlangs heeft hij besloten dan maar terug te keren naar Jemen, terwijl hij daar als christen gevaar loopt. Hij heeft zijn hoop op een toekomst in Nederland verloren.”
Geert heeft de indruk dat de Immigratie en Naturalisatiedienst (IND) ook strenger is geworden in het beoordelen. “Een jaar geleden zagen we nog dat vrijwel alle christenen uit Iran een vergunning kregen, maar nu zien we een omslag. Iemand had laatst een interview, maar er werden over zijn geloof helemaal geen vragen gesteld. Vervolgens oordeelde de IND dat hij geen geloofsgroei had laten zien. Hij kreeg een negatief besluit en het bericht dat hij Nederland direct moet verlaten. Maar als er iemand een christen is, dan is dat deze man wel! Gelukkig heeft hij zelf een groot geloof en vertrouwt erop dat God hem hierin zal leiden.”
Ander werk zoeken
In zijn directe omgeving merkt Geert ook een verandering. “Sommigen zeggen tegen me dat ik ander werk moet gaan zoeken, omdat volgens hen vluchtelingen hier niet horen. Een poosje geleden preekte ik in een kerk, waar na afloop een man naar mij toe kwam en vroeg: Wat vind je van die mensen die hier komen en vervolgens overlast veroorzaken? Toegegeven, niet alle vluchtelingen gedragen zich als gast, maar het is onze opdracht om de blijde boodschap te verkondigen. Alle asielzoekers hebben Jezus nodig.”
Hoewel het werk soms zwaar is, ligt Geert er naar eigen zeggen niet wakker van. “Dan kun je dit werk niet doen. Ik breng het bij de Heer en bid ervoor. Ik vertrouw erop dat Hij het leidt. Ook moet je oppassen dat hun trauma niet jouw trauma wordt. Je moet er zelf niet aan onderdoor gaan. Breng het bij God en praat erover met anderen. En blijf hoop houden.” Flora voegt daaraan toe: “Zorg ook goed voor jezelf, door af en toe even afstand te nemen of een korte vakantie. En regelmatig je mobiel uitzetten. Ik las laatst deze spreuk: een radicale levenswijze vereist een radicale zelfzorg. Het is goed om je persoonlijke grenzen te bewaken.”
Professionele ondersteuning door Agnes Huizenga
Zes keer per jaar hebben de Gave-medewerkers die vluchtelingen bezoeken intervisie, waarvan drie keer met professionele ondersteuning van Agnes Huizenga van Intersession. Agnes: “Het raakt me elke keer weer hoe gedreven deze medewerkers zijn en de liefde van Jezus Christus aan vluchtelingen willen doorgeven. Maar ook hoe ze elkaar ondersteunen in hun werk. Het zijn bovendien diepe levensdilemma’s waarmee zij te maken hebben. In de intervisie bespreken we een actuele casus uit de praktijk. Daardoor ontstaan nieuwe inzichten en mogelijkheden om met hun dilemma’s en pijnpunten om te gaan. Deze onderlinge zorg én zelfzorg kan eraan bijdragen dat de medewerkers niet opbranden.”
Tekst: Anna Klappe | Foto’s: Anna Klappe, Gave-archief, eigen bezit
Gepubliceerd in Weergave 3, november 2024
