“Ik heb geleerd dat God altijd zorgt”
Toen Ina Vermin tien jaar terug bij Gave kwam, was het haar bedoeling dat ze na een half jaar weer zou vertrekken. Maar Ina bleef. En als ze nu rond haar vertrek terugkijkt, ziet ze dat het coördinerende werk rond de jongeren-kampen echt haar hart heeft.
Bij haar start zou Ina als jongerenwerker ook projecten met asielzoekers opzetten. Maar al snel kwam ze er achter dat dit niet haar gave was. Bij de jongerenkampen voelde ze zich wel steeds meer thuis. Toen Ina kwam bestonden de jongerenkampen nog maar een paar jaar. Gave was nog een jonge, niet altijd even professionele organisatie. Maar Ina liet zich niet uit het veld slaan en organiseerde twee jongerenkampen. Als Ina er op terugkijkt, begrijpt ze niet hoe ze het allemaal kon combineren met haar baan als verpleegkundige. “Al de brieven voor de jongeren moest ik nog met de hand adresseren. E-mail en computers gebruikte ik nog niet zo.”
“Ik heb bij Gave een hele goede tijd gehad”
Ze zag voor zichzelf toen ze bij Gave kwam niet een heel duidelijke roeping, “Eigenlijk ben ik er gewoon langzaam ingegroeid. Ik zie wel hoe God mij de afgelopen jaren geleid heeft. Hoe ik bij Gave mijn man (oud-directeur Marco Vermin) heb ontmoet en we samen kinderen hebben gekregen. Het ging gewoon langzamerhand. Ik ben me bewust van Gods timing hierin.”
Groei
Het aantal kampen groeide ongeveer om het jaar. Ina wilde de organisatie van de kampen graag verbeteren. Zodat de deelnemers zich nog meer op hun plek voelden en ze geraakt werden door het Evangelie. De werkdruk nam daardoor toe. Officieel werkte Ina een dag per week voor de kampen, maar dat was niet genoeg voor de werkzaamheden. “Tijd om zomers lekker buiten te zitten, was er minder dan ik zou willen”. Gelukkig kreeg Ina twee jaar terug een collega die hielp met de jongerenkampen. “Dit heeft mij rust gegeven. Eerst was het alleen mijn project, nu konden we het samen doen. Dit heeft mij geholpen om te kunnen stoppen als kampcoördinator. Het is voor mij niet meer goed te combineren met mijn werk in het ziekenhuis en moeder zijn van onze twee kinderen”.
Voor Ina was het een leerzame tijd bij Gave. Vlak voor de kampen zijn er vaak nog vacatures voor leiding. “Ik heb geleerd dat God altijd zorgt, juist op het laatste moment. Hij is er van het begin tot het eind. En dat is iets wat jongeren ook juist tijdens de kampweken ervaren.” Zonder leiding en enthousiaste personen in het land die jongeren werven voor de kampen, was er weinig van de grond gekomen. “Ik heb geleerd om mensen te waarderen. Het is super hoe de koks, allrounders en leiders zich met zo veel enthousiasme en kwaliteiten inzetten voor de jongeren. Sommigen doen het al acht jaar .”
Motivatie
Ina houdt van organiseren, maar haar motivatie haalt ze vooral uit het doel van haar werk. “Als ik de gezichten van die jongeren voor me haal, weet ik waarvoor ik het doe. In een van de kampen waarbij ik als leider mee ging was een Afrikaanse jongen. Hij was kindsoldaat en heeft moorden gepleegd. Als ik denk aan de verwondering in zijn ogen toen hij ‘ja’ hoorde op zijn vraag ‘Is er dan echt vergeving voor alles wat ik gedaan heb?’, dan denk ik: daar doe ik het voor! Dit is een plaats waar jongeren woorden van genezing horen. Dat we het evangelie delen met de jongeren, is voor mij absoluut een meerwaarde. Soms is het kamp van Gave de enige mogelijkheid voor hen om het evangelie te horen.“
“Ik heb bij Gave een hele goede tijd gehad. De warmte van de collega’s, de goede onderlinge verhoudingen, ik ben dankbaar dat ik zo veel mooie mensen heb leren kennen. Ik weet zeker dat ik erg zal gaan missen als ik weg ben”.
Tekst: Rien Bregman
Uit: Weergave maart 2009
