Met 85 jaar op de fiets naar het azc
Toen de Kampense Feikje van der Zwaag (85) als vrijwilliger zo’n vijftien jaar geleden aan de slag ging, wist men in Nederland eigenlijk nog weinig raad met asielzoekers. Hoeveel zijn het er? Wat moeten we er mee, en vooral: hoe kunnen we hen in aanraking brengen met het evangelie? “Ik ben blij dat ik een klein handje uit mag steken om te helpen.”
Feikje van der Zwaag wordt graag bij haar voornaam aangesproken. Want ze mag de jongste niet meer zijn, kwiek is ze nog zeker. Ze doet wat ze kan. En dat is heel wat. “Ik probeer iedere week, of om de week naar het asielzoekerscentrum in Dronten te gaan.” Af en toe kan ze meerijden. “Maar ik ga ook graag met de fiets. Dan kijk ik hoe de wind staat en als de vooruitzichten goed zijn, ga ik lekker fietsen.”
“Ik ben blij als ik wat kan helpen”, zegt Feikje. Vanuit haar woonkamer heeft ze een weids uitzicht nu een deel van de Hanzewijk is gesloopt. Vanuit een gemakkelijke stoel vertelt ze over haar werk. “Het helpen, het diaconale werk is belangrijk. Soms heb ik het idee dat dit wel eens wordt onderschat. Jezus heeft zijn gemeente in de kerk, dat is heel belangrijk, maar er zijn ook leden van Hem buiten de kerkmuren, ook die moeten we liefhebben. En we moeten ook getuigen naar de buitenwereld toe. Hulp bieden en omzien naar de mensen om ons heen. En daar horen ook de vreemdelingen, de asielzoekers bij.”
“Ik ben blij dat ik kan helpen”
De Kampense constateert dat er vanuit de kerken al veel verbeterd is, wat hulp en bijstand voor asielzoekers betreft. “In de beginjaren van Stichting Gave was dat beduidend minder. Men organiseerde wel eens wat, maar er was veel onkunde. Nu is dat wel anders, maar er kan nog veel beter. Er zitten 800 asielzoekers in het azc, maar veel van hen krijgen nauwelijks bezoek. Wie ziet er naar hen om?
Babydekentje
Dat helpen hoeft volgens Feikje niet altijd met de Bijbel in de hand. Voor haar volgende bezoek aan het asielzoekerscentrum heeft ze al wat klaargelegd. “Een babydekentje voor een hoogzwangere vrouw, en een Kijkbijbel in het Russisch voor een Armeens gezin en een telefoonkaart voor een vrouw die zo met haar advocaat kan bellen. Daar helpen we die mensen mee.”
Feikje heeft een aantal vaste bezoekadressen op het azc. “Maar het verandert soms ook snel. Dan zijn mensen ineens verhuisd. Nu, dat gaat dan zo. Je treft de asielzoekers soms heel verdrietig aan. En dan kun je een luisterend oor zijn in een moeitevol leven. Maar een andere keer zijn ze heel blij. Dan hebben ze een status gekregen, bijvoorbeeld. Ik probeer vooral een luisterend oor te zijn, en soms nodig ik ze uit voor een internationale kerkdienst. Waarom de asielzoekers gevlucht zijn, weet ik niet”, zegt Feikje. “Maar dat vraag ik eigenlijk aan niemand. Ik wil ze niet in verlegenheid brengen. Ze hebben al genoeg aan hun hoofd.”
Nigeria
Ervaringen met diaconaal werk heeft Feikje genoeg. Ze werkte vanaf 1957 tot 1988 in Nigeria als verpleegkundige. “Er was daar toen eigenlijk nauwelijks sprake van evangelisatie of iets van dien aard en de ziekenzorg was erg primitief. Maar langzaam maar zeker werden daar de eerste kerkjes en evangelisatieposten opgericht. Nu is dat flink gegroeid. De kerk heeft inmiddels zelfs een synode en een hogeschool.” Vanuit haar ervaring in Nigeria is het voor Feikje wat gemakkelijker om op het azc te werk te gaan. “Ik heb veel met zieke mensen gewerkt. Als ik bij iemand binnenloop op het azc, kijk ik gelijk even naar zijn of haar gezicht. Hoe zien ze eruit? Kijken ze bedrukt? Of juist niet?” Vaak heeft Feikje wel wat lectuur bij zich, zoals een flyer van de Amerikaanse evangelist Billy Graham. Soms bid ik ook met de mensen, een andere keer blijft het bij een gesprekje of een kopje thee. Ach ‘t is maar een klein beetje wat ik kan doen. Maar ik ben blij dat ik het doen kan.”
Tekst en foto: Felix de Fijter
Uit: Weergave oktober 2009
