Moeder-en-Kindweekend Gave: voor en door vluchtelingen
“Jaaaa! Ik mag nu naar de massage!” Jessie maakt een vreugdesprongetje en straalt van oor tot oor. Ze heeft net uren in de keuken gestaan om de interculturele maaltijd voor de deelnemers aan het Moeder-en-Kindweekend klaar te maken.
Nu is zij aan de beurt om even te ontspannen onder de handen van een masseuse en heeft er zichtbaar heel veel zin in.
Net als de hapjes, is ook het ‘personeel’ in de keuken intercultureel. Een gezellige mix van Nederlanders en vrouwen met een vluchtachtergrond werkt hier schouder aan schouder. Ze bereiden samen de heerlijkste gerechten. Er wordt niet veel gepraat, maar ieder werkt uiterst geconcentreerd aan de kleurrijke maaltijden.
Eén van hen is Deniz uit Iran. Zij vluchtte vijf jaar geleden met haar tweeling van nu zes jaar oud naar Nederland en wacht nog op een status. Na een aantal keer als deelnemer te hebben genoten van het weekend, besloot ze dit jaar als vrijwilliger mee te helpen in de keuken. Ze reisde daarvoor samen met haar kinderen drie uur met de trein, maar dat heeft ze er graag voor over, zegt ze met een stralend gezicht.
Ook Marjan vluchtte uit Iran, nadat ze daar tot geloof was gekomen. Ze nam haar zoontje mee; haar man en dochter bleven noodgedwongen achter. “In 2018 kwam ik voor het eerst naar het Moeder-en-Kindweekend met mijn zoon. Dat was zo gezellig, we voelden ons zo gelukkig! We gingen daarna vol van de Geest en met nieuwe energie terug naar het azc.”
“We gingen daarna vol van de Geest en met nieuwe energie terug naar het azc.”
Tijdens de gezichtsbehandeling die ze toen kreeg, moest ze erg huilen. “Ik had veel verdriet over wat ik had achtergelaten en miste hoop en zicht op een toekomst. Toen dacht ik: als ik een status heb en een huis, dan wil ik terugkomen naar dit weekend en zelf meehelpen. Dat was een droom voor mij.”
In Iran had haar moeder een schoonheidssalon en Marjan behaalde hiervoor alle benodigde diploma’s. Twaalf jaar lang werkte ze elke ochtend in de salon, de middagen in een laboratorium. “Ik heb een master in microbiologie gedaan”, licht ze toe. “Veel vrouwen in Iran hebben dubbele banen”, legt een Iraanse die naast haar zit uit.
“Ik had veel verdriet over wat ik had achtergelaten en miste hoop en zicht op een toekomst.”
Dit jaar is de droom van Marjan werkelijkheid geworden. “Ik wilde zo graag iets terugdoen en de vrouwen verwennen. En daarbij de boodschap doorgeven, dat wanneer ze het moeilijk hebben in het azc, ze geloof mogen hebben en van God hulp mogen verwachten. Ik wil ze daarmee hoop geven.”
Ontspanning voor moeders en kinderen
Behalve genieten van massages en gezichtsbehandelingen, wordt er ook druk geknutseld. Aan de creatafel werkt Mico uit China geconcentreerd aan een vlindertje van stof. Samen met haar twee kinderen van vijf en zeven is ze naar het weekend gekomen. Ze is hier nu voor de tweede keer en geniet volop. Haar zoon en dochter doen leuk mee met de kinderactiviteiten. Er wordt onder leiding van de kinderwerkers luidkeels gezongen en lekker gespeeld.
Betoverend Limolab
Als verrassing is er ‘s middags het Limolab waar de kinderen verwonderd kijken naar de drankjes die van kleur veranderen in de vrolijke limonademachine. De bellenblaas uit de machine brengt vervolgens iedereen enthousiast in beweging om de gekleurde bellen te vangen.
“Dit is de eerste keer in vier jaar tijd, dat ik ergens ben waar ik even zonder kinderen kan zijn.”
Het speeltuintje bij de locatie in de Utrechtse bossen is vrijwel nooit leeg; de schommel, wip en het zand nodigen alle leeftijden uit tot spelen. Hierdoor kunnen de moeders rustig praten of even tijd voor zichzelf nemen. Eén van de moeders zegt: “Dit is de eerste keer in vier jaar tijd, dat ik ergens ben waar ik even zonder kinderen kan zijn.”
Tijdens het weekend gaat ook elke dag de Bijbel open, waarna de vrouwen hierover met elkaar in gesprek gaan. Ook de kinderen horen het Evangelie op een toegankelijke manier. Want behalve genieten en ontspannen, mogen alle moeders en kinderen dit weekend ook horen over Gods vrede die alle verstand te boven gaat.
Tekst: Anna Klappe | Foto’s: Anna Klappe en Tabitha Veldman
NB: Sommige namen zijn omwille van veiligheid gefingeerd.
