Moeder-en-Kindweekend geeft rust

Meryem MK-weekend Gave

Vorig jaar ging Meryem met haar toen bijna eenjarig zoontje voor het eerst naar het Moeder-en-Kindweekend van Gave. “Het was zo fijn! Niet te hoeven denken wat je gaat eten en geen afwas doen. Bovendien was er kinderoppas, waardoor ik rustig met anderen kon praten. Het was echt genieten.”  

Meryem* (36) ontvangt me hartelijk met thee en zelfgebakken taart in haar ‘bungalow’ op het asielzoekerscentrum. “Bakken is mijn manier om de dagelijkse stress een beetje te vergeten”, vertelt ze nadat ze haar zoontje in bed heeft gelegd in hun slaapkamer.  

De woonruimte waar we zitten is niet groter dan drie bij drie meter en moet ze delen met twee andere huisgenoten. De naastgelegen keuken en badkamer delen ze met de vrouwen en kinderen die in de andere helft van de woning verblijven.   

Het is inmiddels haar vierde azc sinds ze twee en een half jaar geleden in Nederland aankwam. “In mijn jeugd woonde ik ook nooit lang op één plek”, klinkt het gelaten. “Ik groeide op in een katholiek gezin in het noorden van de Filipijnen. Mijn vader werkte voor de overheid en bestreed de criminaliteit in de stad. Het was een onveilig gebied met veel diefstal, geweld en drugshandel.” 

Afstand 

Haar moeder vond werk in de hoofdstad Manilla, op zes uur reizen afstand. “Toen ik tien was, moest ze zelfs naar het buitenland voor werk; eerst naar Taiwan en later naar Italië. Als kinderen werden we daarom bij familie ondergebracht. Maar vanwege de onveiligheid – mijn vader werd met de dood bedreigd en ons huis werd zelfs beschoten – moesten we regelmatig verplaatsen en waren we als gezin maar heel af en toe bij elkaar.” 

“Die onzekerheid is slopend.” 

Rond haar twintigste gebeurde datgene waar ze al die tijd bang voor waren. “Mijn vader werd in een hinderlaag gelokt. Met drie auto’s werd hij klemgereden, geblinddoekt ontvoerd en gemarteld. Sindsdien heb ik niets meer van hem vernomen.” Tranen stromen over haar wangen als ze het vertelt. “We weten niet wat er met hem is gebeurd. We hoorden zoveel verschillende verhalen. Die onzekerheid is slopend.” 

Abortus 

Omdat Meryem de politie informeert en namen van verdachten noemt, loopt zij zelf ook gevaar. Op uitnodiging van een nicht reist ze daarom naar Dubai waar ze werk vindt als receptioniste. Hier ontmoet ze een moslim met wie ze een relatie krijgt. “Dat we een verschillend geloof hebben, was voor ons geen issue. Maar zijn ouders stonden er niet achter. En toen ik zwanger werd, wilden ze dat ik een abortus zou laten plegen.”  

Voor een toekomst voor haar kind reist ze naar Georgië. Maar tijdens de overstap op Schiphol stort ze in. “Ik was zo ziek van alle stress en angst, dat er medische hulp werd ingeschakeld. Een agent sprak met me en adviseerde me hier asiel aan te vragen. Ik had geen idee wat er zou gebeuren. Maar het gaf me hoop.” 

Negatief 

De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) gelooft echter haar verhaal niet. Ze krijgt een negatief besluit, nota bene op de dag dat haar zoontje wordt geboren. “Dat was verschrikkelijk; al die verschillende emoties tegelijk.” Voor het tweede interview met de IND probeert Meryem bewijs te verzamelen. “Ik belde mijn broer in de Filipijnen om het politierapport op te vragen. Tien dagen later werd ons ouderlijk huis in brand gestoken. Dat is toch geen toeval?”  

“Soms word ik gek van die onzekerheid.”

De frustratie en machteloosheid zijn slopend. “Soms word ik gek van die onzekerheid. Mijn zoontje is inmiddels bijna twee jaar en ik weet niet hoe ik verder moet. Ik wil zo graag een familie om me heen, rust en veiligheid. Sinds mijn vaders verdwijning ben ik bang om alleen te zijn.” 

Moeder-en-Kindweekend Gave

Een Gave-medewerker bracht haar in contact met een kerk in de buurt van haar azc. “Ik ging daar vaak naartoe, maar nu niet meer zoveel.  Mijn zoontje loopt steeds heen en weer en huilt in de bus.” Vervolgens werd ze uitgenodigd voor het Moeder-en-Kindweekend. De medewerker regelde het vervoer naar de locatie.  

“Ook al kende ik niemand, toch was het comfortabel. De mensen waren allemaal heel lief. De kinderen konden lekker met elkaar spelen, waardoor ik tijd had om gesprekken te voeren. Je voelt je er nooit alleen en je hebt geen tijd om aan je problemen te denken. Maar het belangrijkste waren de gesprekken over het geloof. Dat is voedsel voor mijn ziel en geest, waardoor de stress verdwijnt. En ook al ben ik alleen, God is altijd bij mij.” 

Gepubliceerd in Weergave 1, maart 2024 | Tekst: Anna Klappe | Foto: Tabitha Veldman 

* I.v.m. veiligheid is gekozen voor een schuilnaam en een onherkenbare foto

Hier vind je meer inspirerende verhalen

BLIJF OP DE HOOGTE

Mis niets van ons Gave nieuws en aanbod

Meld je aan voor onze nieuwsbrief
Artboard facebook google+ instagram linkedin maps pinterest twitter vimeo youtube world