Nico de vakantieman

Nico Wijma uit Burgum regelt jaarlijks dat tientallen kinderen, tieners en jongeren uit het azc een weekje op vakantie kunnen via Gave. “Ze noemen me inmiddels de ‘vakantieman’!”, lacht hij. 

Vijf jaar geleden hoorde Nico (55) een vluchteling enthousiast vertellen over het Gave-jongerenkamp waar hij was geweest. “Hij had daar een ontmoeting met God gehad en was daardoor tot geloof gekomen. Dat vond ik fantastisch en gunde ik ook andere jongeren. Het is mijn diepste motivatie om mensen bij Jezus te brengen en dat ze gaan geloven.”

Nico besprak deze wens met de lokale afdeling van Kerk en Vluchteling waar hij bij betrokken was. “Hun antwoord was: fantastisch plan, succes ermee! Dat vond ik eigenlijk wel leuk, om zelf wat te pionieren en te kijken hoe het leefde onder jongeren.”  

Ingang zoeken 

Op dat moment deed Nico al bezoekwerk onder mannen op het azc, maar had geen direct contact met jongeren. Daarvoor moest hij op zoek naar een ingang; hij besloot bij een gezin langs te gaan waar hij al eens op bezoek was geweest. “Zij hadden een dochter van ongeveer 11 jaar dat behoorlijk vlot en mondig was.”  

“Toen had ik ineens vijftien jongeren die op kamp wilden!”  

Toen hij haar over het kamp vertelde, raakte ze gelijk enthousiast. “Ze trok me onmiddellijk mee langs de huizen en caravans op het azc waar haar vriendinnen woonden of waarvan ze wist dat daar kinderen en jongeren waren die mogelijk ook interesse hadden. De reacties waren ontzettend positief en velen hadden ook weer broers en zussen die ze erover vertelden. Toen had ik ineens vijftien jongeren die op kamp wilden!”  

Contact met Gave 

Nico nam contact op met Gave om te kijken welke vakantiekampen nog plek hadden voor vluchtelingen. “Samen keken we wat de mogelijkheden waren, qua leeftijd, maar ook qua afstand om ze te kunnen halen en brengen. En er waren die graag samen met elkaar op kamp wilden, maar in verschillende leeftijdsgroepen zaten. Gelukkig werd er vanuit Gave goed meegedacht.”  

“Gelukkig werd er vanuit Gave goed meegedacht.”

Sindsdien regelt Nico elk jaar dat kinderen en jongeren met een vluchtachtergrond bij hem uit de buurt via Gave een week op vakantie kunnen gaan. De laatste keer had hij er zelfs ruim dertig uit één azc. “Ze noemen me daar intussen ‘de vakantieman’!”, lacht hij. Afhankelijk van hun leeftijd gaan ze naar een Gave-jongerenkamp (13-30 jaar) of naar een vakantiekamp van een externe aanbieder (7 t/m 18 jaar).

Spontaan 

Soms komen er ook spontaan jongeren naar hem toe met geld en zeggen: Ik wil ook op kamp. “Dan moet ik kijken of er nog ergens plek is. Bij grensgevallen in leeftijd, kiezen we vaak voor een oudere groep, omdat zij meestal wat voorlijker zijn. We vinden altijd wel een oplossing. En bij Gave zijn korte lijnen, dat helpt ook.” 

“We vinden altijd wel een oplossing.”

De kinderen en jongeren kiezen overigens niet zelf een kampweek uit, maar dat bepaalt Nico voor hen. “Ik kies de datum en de locatie en probeer gelijk een auto vol te krijgen. Anders moet je het hele land door reizen. Op die manier houd ik het een beetje in eigen hand.”  

Samenwerken 

Nico doet het ook niet allemaal alleen. “We hebben een actieve groep vrijwilligers rond het azc. Zij zijn in de zomerperiode vaak beschikbaar en willen wel rijden. Op die manier kun je elkaar helpen.” Ook maakt hij gebruik van het kerkelijke netwerk. “Laatst was er een paasdienst voor het azc Burgum, waar tien kerken aan meededen. Dan heb je zo een netwerk van vrijwilligers dat je kunt gebruiken.” 

Vertrouwen winnen 

Een groot netwerk helpt ook in het winnen van het vertrouwen van de ouders. “Zij geven tenslotte hun kind mee op vakantie, terwijl ze zelf vaak traumatische ervaringen hebben opgelopen. Dan helpt het als de ouders al iemand kennen die erbij betrokken is.” 

De vluchtelingen betalen een gereduceerd bedrag om mee te kunnen. Deze eigen bijdrage blijkt echter voor sommigen toch nog een drempel te zijn om mee te gaan. Kerk en Vluchteling in Burgum heeft daarom besloten standaard een deel van de eigen bijdrage voor hun rekening te nemen.  

Langs de deuren 

De betaling voor de kampweek gaat contant; Nico gaat hiervoor bij hen langs. “Op het azc hebben ze namelijk nog geen bankpasje. Daarna stuur ik hen wel een appje als bevestiging en voor mij als reminder om niet te vergeten wie al betaald heeft.” 

Soms zijn er ook jongeren die zich hebben aangemeld, maar steeds niet betalen. “Dan kan het zijn dat ze eigenlijk niet willen of mogen, maar dat niet durven zeggen. Daar moet je ook op bedacht zijn.” 

Drempel 

Ook is het zelf aanmelden voor veel van hen lastig, merkt Nico. “Dat is echt een drempel. Dan is het fijn als iemand dat voor hen doet of samen met hen het formulier invult.” 

Tot slot adviseert Nico: “Kijk naar wat haalbaar is. Loop niet in zeven sloten tegelijk. Doe geen toezeggingen die je niet waar kunt maken. Denk groot, maar begin klein. En als het groter wordt, zorg dan dat je taken delegeert.” 

Tekst: Anna Klappe 

 

 

Hier vind je meer inspirerende verhalen

BLIJF OP DE HOOGTE

Mis niets van ons Gave nieuws en aanbod

Meld je aan voor onze nieuwsbrief
Artboard facebook google+ instagram linkedin maps pinterest twitter vimeo youtube world