Thuis in een vreemd land

Achterop een kleurplaat van Jozef met zijn mooie jas, schrijft de jonge vluchtelinge haar naam. ‘Kijk, zo schrijf je Joy in het Arabisch.’ Met uiterste precisie heeft ze de plaat gekleurd; netjes binnen de lijntjes. Eigenlijk is ze niet tevreden, want de mouwen van Jozef zijn niet helemaal in spiegelbeeld. ‘Daar moet rood’, wijst ze, ‘maar ik heb groen gedaan’.

Wij zijn blij en dankbaar dat er naast hun eigen huisjes van ellende, pijn en verdriet, nu ook een huis van vreugde is”, zegt Frank Hop, van de plaatselijke werkgroep Kerk en Vluchteling. Hij let op Joy en de andere kinderen uit het asielzoekerscentrum (azc), terwijl hun ouders bezig zijn met bijbelstudie. “Alleen God kan échte vreugde geven”, vervolgt hij, “en door er gewoon te zijn voor vluchtelingen mag ik die vreugde uitstralen.” Anette Hollander, vrijwilligerscoördinator van Gave, vult aan: “In dit huis mogen mensen de liefde voelen van ons en van God. Ze zijn alles kwijt en daarmee ook een stuk van zichzelf, hier hebben ze een eigen plek.”

Ongedwongen sfeer

Enthousiast vertelt Anette dat tijdens de eerste vrouwenochtend twee Noord-Koreaanse dames ‘Hallelujah’ en ‘Amen’ begonnen te zingen, de enige Nederlandse woorden die ze kenden. Even later was iedereen aan het dansen door het gebouw. “Die ongedwongenheid, dat gebeurt in een kerkzaaltje niet zo snel. Dit is echt hun huis.”

De eerste week zijn er al meer dan 125 mensen geweest. Anette: “En dan hebben we het nog niet eens gepromoot. We kunnen hier veel meer vluchtelingen ontmoeten en in aanraking brengen met de liefde van God.”

Gewoon even zitten

Het ruikt in House of Joy nog naar nieuwe vloerbedekking, maar het voelt al als een thuis: op de lange banken liggen kussens en het koffiezetapparaat pruttelt zachtjes. De heer Phoi* (38), vluchteling uit Iran, laat trots de tafels en de banken zien die hij gemaakt heeft: “Dit huis is echt een heel goed idee! In het azc is het altijd druk. Je bent daar steeds bezig met je onzekere toekomst en continu leef je tussen mensen die uit een heel andere cultuur komen, dat is heel vermoeiend. Hier heb je tijd om te praten of gewoon even te zitten.”

Als Joy met haar moeder naar huis gaat, laat ze haar half afgemaakte kleurplaat liggen. ‘Ik laat het hier’, zegt ze ‘Maandag kom ik ‘m afmaken.’ Dit kleine meisje heeft nu een plek om naar terug te komen: haar eigen speciale Joy-huis.

*Voor de veiligheid (van zijn familie) is Phoi niet zijn echte naam.

Tekst: Aafke Lamberink
Uit: Weergave december 2013

Hier vind je meer inspirerende verhalen