Werk aan schutting gestaakt
Het leven van vluchtelingen staat in Nederland vaak in het teken van verhuizingen en procedures. Daarover kan de Azerbeidzjaanse familie Abdurahmanov goed meepraten. Toch hebben zij uiteindelijk het azc mogen inruilen voor een woning in een Nederlandse woonwijk, maar of dat voldoende zekerheid biedt voor de toekomst?
De schutting in de tuin is net niet afgemaakt. Hoewel de Azerbeidzjaanse broers Hasan (24) en Elmir (22) Abdurahmanov vol goede moed begonnen aan de afscheiding van hun nieuwe rijtjeshuis in Heiloo, waar ze met hun ouders wonen, hebben ze het werk voorlopig even gestaakt. “We hadden een verblijfsvergunning tot 2014, maar die is teruggedraaid, vanwege onze tolk die niet aan de juiste eisen voldeed. Dat was zo’n harde klap voor ons, dat we voorlopig even geen zin hebben om dit werk af te maken.” De reis door Nederland begon in 2009 toen het gezin aankwam in Ter Apel. Vervolgens hebben ze een maand op een ‘eerste opvang azc’ in Venlo gewoond en twee weken op eenzelfde centrum in Eindhoven. Daarna enkele dagen in Zevenaar voor een interview van de IND. Hierna kwamen ze in een ‘gewoon’ azc in Luttelgeest, ze verbleven daar ruim twee jaar. Na het verkrijgen van de asielstatus zijn ze neer gestreken in Heiloo. “Dat vele verhuizen is moeilijk”, zeggen de broers.
Lachen
Vader Eldaniz (47) en moeder Sevda (45) zijn ook blij dat ze uiteindelijk een woning hebben toegewezen in het Noord-Hollandse Heiloo, waar volgens hun Nederlandse vrienden – die ook aanwezig zijn bij het interview – nog weinig buitenlanders wonen. De jongens beginnen te lachen en vertellen over enkele voorvallen, waarbij ze op grond van hun uiterlijk tot verdachte personen werden gebombardeerd. “We zijn een keer door agenten aangehouden, die dachten dat we onze fietsen hadden gestolen. De omstanders keken naar ons alsof we dieven of terroristen waren. Uiteindelijk heeft de politie ons laten gaan, omdat we de fietsen gewoon hadden gekocht om naar school te gaan. En onze vader is een keer door agenten aangesproken, omdat hij zich volgens buurtbewoners verdacht ophield. Na enige uitleg, hebben ze hem weer laten gaan. Ja, nu lachen we er om, maar dat zijn wel moeilijke situaties.”
Rijbewijs
Toch zijn de broers goed ingeburgerd en studeren ze beiden; de een economie en de ander tandtechniek. Ze haalden hun rijbewijs en kochten een auto. Moeder is ook blij met haar nieuwe woning, maar vindt het moeilijk dat ze zich nog niet verstaanbaar kan maken. “Vergeleken met het azc is een eigen woning veel beter. Op zo’n centrum is het altijd heel druk. Allemaal mensen van verschillende culturen zitten daar dicht op elkaar. Je ziet en hoort veel van elkaar. Je bent altijd voorzichtig, want de sfeer is vaak gespannen. Daarom vind ik het fijn, dat we onze eigen woning hebben. Nu is het tijd om de Nederlandse taal te leren, zodat ik met mensen kan praten. Overdag ben ik nog veel thuis om voor de drie mannen te koken en vooral voor mijn echtgenoot te zorgen. Vanwege het trauma dat hij heeft opgelopen, heeft hij veel begeleiding nodig. De tijd gaat echter snel, omdat ik de hele dag bezig ben.”
Woonwijk
Sevda’s man is ook tevreden met zijn nieuwe woning, al was het leven op een azc voor hem iets gevarieerder. “Daar ontmoette je iedere dag mensen met wie je dezelfde taal kon spreken en liepen we zo bij elkaar naar binnen. In een Nederlandse woonwijk gaat dat veel moeilijker. Toch ben ik enorm dankbaar dat we hier uiteindelijk terecht zijn gekomen en nu een eigen huis hebben.” Om de nieuwe woning nog gezelliger te maken, wil moeder Sevda met de feestdagen graag een kerstboom in huis. “Wij zijn moslims, maar in Azerbeidzjan vierden we Kerst – de geboorte van Jezus – in november. Een echt familiefeest. Dat missen we nu wel.”
Tekst: Jeroen Kanis
Uit: Weergave december 2012
