Zoeken naar helpende hand
Door haar contacten met alleenstaande vluchtelingenmoeders weet Hennie van der Linde dat die groep vluchtelingen het zwaar heeft om een plekje in de maatschappij te vinden. “Er komt van alles op hen af waar ze alleen voorstaan. Het zou mooi zijn als wij Nederlanders wat meer naar hen omkijken.”
De vrouwen die Hennie in haar woonplaats Zuidlaren ontmoet, zijn vluchtelingen die al in een gewoon huis wonen. Daar merkt ze dat zij enorm uitzien naar contacten. “Jammer, dat Nederlanders vluchtelingen vaak buiten hun leven houden. Maar als je het leven van zo’n vrouw kent, weet je dat het goed is om daarin tijd te investeren. De zorg voor de kinderen neemt veel tijd in beslag. Verder moeten ze inburgeren, stagelopen, boodschappen doen, gesprekken over de kinderen voeren op school en noem maar op. Naar een bijbelkring of zo kunnen ze niet, omdat ze moeilijk oppas kunnen krijgen voor de kinderen. Bovendien spreken ze de taal onvoldoende om actief deel te nemen aan gesprekken.”
Stijl
Hennie heeft ook de nodige culturele verschillen in de wijze van opvoeding opgemerkt, die de vrouwen onzeker maken. De Nederlandse stijl wijkt vaak flink af van die in andere landen, waar het soms heel gewoon is om kinderen een tik te geven; ook op school. “Moeders uit die landen verwachten vaak dat de maatschappij – zoals school – hun kinderen opvoedt. Dat is in hun landen heel gewoon. Hier is dat anders. Nederlandse scholen voeden meer op vanuit positieve aandacht en beloning en verwachten meer initiatief van kinderen. Als je die moeders vraagt wat ze van die opvoedstijl vinden, zullen ze nooit hun echte mening delen. Dat hebben ze zo geleerd. Nederlanders zijn daarin veel opener en komen voor hun mening uit. Mensen uit andere culturen zijn daarin veel voorzichtiger.”
Huiswerk
Hennie heeft ook gemerkt dat kinderen van vluchtelingenmoeders Nederland vaak binnenkomen met een onderwijs- of gezondheidsachterstand. Dat kost hen dan weer extra energie om hen te begeleiden met huiswerk of doktersbezoeken. Hennie: “Ik ken een Liberiaanse vrouw, die hier als zeventienjarig meisje kwam. Ze is nu 23. Zij en haar vierjarige zoontje – dat nu op school zit – vinden het fijn om contacten te leggen met Nederlanders. Haar zoontje vraagt zelfs: ‘Wanneer mag ik weer bij mevrouw Hennie logeren?’. Het is goed om naar dat soort eenzame mensen om te kijken. Haar vriend woont al tien jaar in Nederland en is zelfs nog nooit bij Nederlanders op visite geweest. We zouden hen thuis kunnen uitnodigen of meenemen naar de kerk. Zeker als deze vrouwen net op zichzelf wonen, hebben ze veel behoefte aan contact en hulp bij allerlei klusjes.”
Harmonie
Een ander beeld geven de getrouwde vluchtelingenmoeders. “De gezinnen die ik ken, zijn harmonieus met zorg voor elkaar. De man neemt daar belangrijke taken over. Alleenstaande vrouwen zijn echter steeds op zoek naar hulp. Daardoor hebben ze vaker lichamelijke of psychische klachten. Deze vrouwen hebben het zwaar en ik roep iedereen op daar iets aan te doen, door hen bijvoorbeeld eens te helpen met de boodschappen of hun fiets te repareren.” Hennie heeft van de vrouwen al positieve reacties gehoord op het Moeder-en-Kindweekend van Gave. “Dan hoor je: ‘Daar wil ik naartoe, want dan kan ik vertellen hoe moeilijk ik het hier heb.”
Tekst: Jeroen Kanis
Uit: Weergave september 2012
Elk jaar organiseert Gave een Moeder-en-Kindweekend. Een weekend speciaal voor alleenstaande asielzoekersmoeders en hun kinderen, om te ontspannen en God beter te leren kennen.
