Zomerkamp anker in asielperiode

In november 2015 strandt Amira* met haar drie kinderen van 11, 9 en 8 op een treinstation aan de Nederlandse grens. “Het was koud en guur. We probeerden wat te slapen op de trappen. Een taxichauffeur sprak me aan en vroeg waar we heen gingen. Naar Zweden, antwoordde ik. Daar woont familie van mij.” 

Ze waren al een maand onderweg en hadden nog een lange reis te gaan. Een opgetrommelde politieagent ondervraagt haar. Ze toont haar dagboekje waarin ze hun reis heeft beschreven. Maar ook de littekens en brandwonden op haar rug; die vertellen de reden van deze reis.   

“We woonden in Libanon. Op een dag werd ik ziek. Ik bleek kanker te hebben, maar ik had geen geld voor behandeling. Als Palestijnse kon ik geen verzekering afsluiten in Libanon. Mijn man wilde niet betalen voor een vrouw die hij waarschijnlijk toch ging verliezen aan deze ziekte.” 

“Ik ging zelf ook tot Jezus bidden.”

In een christelijk ziekenhuis ontmoet ze een man die een kind had verloren aan kanker. Hij besluit haar behandelingen te betalen. Ze spreken elkaar dagelijks en hij bidt ook met haar. “Ik ging zelf ook tot Jezus bidden. Mijn man was daar niet blij mee. Hij dacht dat ik vreemdging met die man. Om mij te dwingen terug te keren naar de islam, kreeg ik tachtig zweepslagen en er werden brandende voorwerpen op mijn rug gedrukt.” 

Ook ziet ze haar kinderen niet meer. “Anderhalf jaar, dat was erg moeilijk. Bovendien had de ziekte en behandeling mij gesloopt. Ik woog uiteindelijk nog maar 33 kilo.” Dankzij bemiddeling van een kerk en met hulp van een advocaat wordt Amira herenigd met haar kinderen en ontvlucht met hen het land. “Maar dat was moeilijk, want ik had geen paspoort en geen geld.”  

Onderweg

In Turkije vindt Amira een baantje bij een schoenmaker. “De kinderen konden niet naar school. Dus al die uren dat ik werkte, zaten ze bij mij. En dat voor een loon van vier euro per dag, waarvan we maar een beetje eten konden kopen.” Daarom besluit ze naar Zweden te gaan, ondanks de grote risico’s onderweg. “We staken de zee over in een klein bootje. Vervolgens liepen we dertig dagen door verschillende Europese landen. Tenslotte konden we door Duitsland reizen met de trein. Ondanks de moeilijkheden, heb ik echt Gods hand hierin ervaren.”  

“Ondanks de moeilijkheden, heb ik echt Gods hand hierin ervaren.”

Het treinstation in Nederland wordt onverwacht het eindstation. “Ik was zo moe. We hadden rust en herstel nodig.” Ze vraagt asiel aan in Nederland. In een asielzoekerscentrum ontmoet Amira een christin. Zij en haar kerk ontfermen zich over de moeder en haar kinderen. “Ze hielpen ons enorm. Dat heeft me erg bemoedigd. In het azc was het soms heel moeilijk. De procedure duurde lang en we hadden weinig geld. Maar in de kerk konden de kinderen fijn spelen en ik leerde daar de Nederlandse taal. Ook hielp ik met schoonmaken en mocht er maaltijden koken voor daklozen. Soms is het beter te geven dan te ontvangen.” 

Zomerkamp voor kinderen

Deze vriendin vertelt Amira over de mogelijkheid voor de kinderen om via Gave naar een christelijk zomerkamp te gaan. “Ik had geen idee wat ik moest verwachten,” vertelt haar jongste dochter Maja* (nu zestien), “maar ik houd van nieuwe dingen. Bovendien was op vakantie gaan als gezin op een azc ook geen optie. Dus ik zei: waarom niet?”  

De eerste nachten op kamp waren echter moeilijk voor de toen achtjarige. “Ik huilde, want ik miste mijn moeder. Maar de mensen waren allemaal heel lief en aardig voor mij en toen we na afloop van de vakantieweek weer in de auto zaten, huilde ik weer. Nu omdat ik terug wilde naar het zomerkamp.” 

“Het is echt een plek waar je je thuis kunt voelen.”

Maja is vervolgens zeven jaar lang op zomerkamp gegaan. “Het was zo leuk! We deden allemaal leuke activiteiten en de mensen waren zo ontzettend lief”, vertelt ze glunderend. “Iedereen is heel vriendelijk naar elkaar. Er wordt niet geroddeld en gescholden. Het is echt een plek waar je je thuis kunt voelen.” 

De jaarlijkse vakantieweek werd een anker in haar onzekere asielperiode. “We verhuisden naar een ander azc. Daar was ik zo kwaad over. Moest ik weer opnieuw beginnen. Ik sloot me daarom af voor anderen. Maar in de vakantieweek zie ik steeds leiding en kinderen die ik al ken. Het is voor mij een plek om adem te halen. Daar moet ik vervolgens een heel jaar op teren.”  

*Amira en haar kinderen hebben intussen een status en een huis. Vanwege de angst voor represailles van hun familie, wonen ze op een schuiladres. Om deze reden zijn de namen veranderd en staan ze niet op de foto. De persoon op de foto heeft geen enkele relatie tot dit verhaal. 

 

Christelijke zomerkampen

Meerdere christelijke kampaanbieders reserveren elke zomer een aantal plekken voor kinderen en tieners (7 t/m 18 jaar) met een vluchtachtergrond. Zij kunnen een week naar zomerkamp voor een gereduceerd tarief. Het resterende bedrag wordt door Gave betaald; dit geld wordt ingezameld door sponsoring of verkregen via giften. Gave verzorgt de aanmelding van de kinderen en tieners bij deze zomerkampen, maar voor de deelnemers is wel een Nederlandse contactpersoon noodzakelijk.

Lees meer over de zomerkampen.

Tekst: Anna Klappe | Foto: Tabitha Veldman

Artikel (deels) gepubliceerd in Weergave juni 2024 

BLIJF OP DE HOOGTE

Mis niets van ons Gave nieuws en aanbod

Meld je aan voor onze nieuwsbrief
Artboard facebook google+ instagram linkedin maps pinterest twitter vimeo youtube world