"God heeft mij gered"
“Ik heb al status, in de hemel.” zegt Mahdi (44) vol overtuiging. Maar dat neemt niet weg dat hij heel graag status hier op aarde zou krijgen, in Nederland. “Hier woont mijn nieuwe familie, hier heb ik vrienden en kan ik een bestaan opbouwen. Maar het Evangelie verkondigen kan ik overal. Als God mij roept, dan ga ik.”
“Van mijn vader moest ik verplicht de Koran lezen, maar het boek riep alleen maar vragen op. En vragen stellen, dat is verboden in de islam. Op mijn achttiende heb ik mijn vader verteld dat ik geen moslim wilde zijn. Hij stuurde mij direct het huis uit.” Mahdi ging in dienst en zocht na een paar jaar zijn vader weer op. Hij was welkom. “We hebben veel gepraat. Op een dag heeft mijn vader het gezin bij elkaar geroepen. Hij zei: ‘Luister kinderen, ik ben fout geweest. Ik geloof in God. Hij is de Schepper. Hij moet wel bestaan. Maar ik vind ook dat jullie zelf moeten kiezen wat je gelooft. Ik laat jullie vrij en ik wil dat jullie elkaar vrij laten.’ Ik kende God nog niet, maar zag wel hoe bijzonder het was wat mijn vader deed in een land als Iran.”
Kippenvel
Mahdi’s vragen bleven echter bestaan. “De IND zegt dat ik me niet goed georiënteerd heb op geloof in Iran. Ze vinden dat je eerst grondig onderzoek moet doen voor je van religie verandert. Maar dat kan helemaal niet in mijn land. Ik kende geen christenen.” Wonderlijk genoeg stuurde God iemand naar Mahdi. “Ik had een praktijk voor massage en fytotherapie. In Iran is het de gewoonte dat de therapeut een islamitisch gebed uitspreekt voor hij de behandeling start. Ik vroeg aan een van mijn patiënten of ik dat moest doen, maar hij zei dat dat niet nodig was. Dat was voor mij een teken dat ik met hem kon praten over wat mij bezig hield. Ik merkte dat ik dorst had naar het Evangelie. Naar Jezus. Mijn ogen en mijn hart waren gesloten geweest, maar nu mocht ik alles vragen. Door deze man opende God mijn ogen. Kijk, ik krijg nu nog kippenvel als ik erover praat!”
Gered
Via zijn patiënt kwam Mahdi terecht in een kleine ondergrondse kerk. “Het was geheim en gevaarlijk. Alles moest zachtjes, het bidden, het praten. Op een zondag was ik iets te laat. Ik zag mensen in de straat met portofoons. Even later liep de voorganger naar buiten, een zak over zijn hoofd. Hij was gearresteerd, we waren verraden. Ik ben snel weggelopen en naar mijn vader gegaan. God heeft mij gered.”
Mahdi’s verhaal is er een van voortdurend ingrijpen van God. Mahdi kan niet ophouden om erover te vertellen. “Ik wilde naar Engeland, maar op Schiphol hoorde ik God heel duidelijk zeggen: ‘Stop, ga naar de politie en vertel alles eerlijk.’ Dat heb ik gedaan. In Ter Apel ontmoette ik Jeanet en Gerda. Zij namen me mee naar een bijbelstudiegroep, waar ik veel geleerd heb. Ik werd al snel overgeplaatst naar Amsterdam. Jeanet had beloofd daar iemand naar mij toe te sturen. Op een dag kwam ik in het azc, ik liep naar mijn kamer en daar stond een vrouw met een vluchteling. Hij probeerde mijn deur open te doen, hij dacht dat het zijn kamer was. Ze hadden zich vergist in de verdieping. Ik stelde me voor en de vrouw was heel verbaasd. Zij had net die ochtend mijn naam doorgekregen van Jeanet. Zo leerde ik Sandra kennen.”
Brood
“Samen met Sandra heb ik het evangelie mogen verkondigen in het azc van Amsterdam. We kregen brood van een bakker en deelden dat uit waar we maar mensen zagen die het nodig hadden. Net als Jezus wandelden we rond en stopten we bij mensen die een vraag hadden, die iets zochten of verlangden. Nu pas begrijp ik waarom ik vroeger verplicht de Koran moest lezen. Want ik heb veel moslims mogen vertellen wat precies de verschillen zijn tussen de Koran en de Bijbel.”
Status
“De kans dat ik, na twee keer negatief, status krijg is klein. Dat de IND mij niet gelooft, vind ik het allerergst. Ik heb altijd de waarheid verteld. En dat zal ik ook blijven doen. Natuurlijk mis ik mijn land en mijn familie. Maar Sandra en Jeanet zijn als zussen voor me. Ik ben dankbaar voor mama Gerda die in Mussel de bijbelstudies deed. Alles wat ik nodig heb om gelukkig te zijn, is God. Natuurlijk wil ik graag status om in Nederland een bestaan op te bouwen. Maar ik weet ook dat ik status heb in de hemel. Dat is het belangrijkste.”
Tekst: Jacomine Oosterhoff
Foto: Kees Vleming
Uit: Weergave, maart 2019
